Gewoon Mara!

Op 8 februari 2008 werd hij geboren op een koude dag in het UMC Utrecht. Na een zware zwangerschap van 39 weken werd ik ingeleid om een lief baby'tje op de wereld te mogen brengen. Het was een blakend jongetje, bijna drieënhalf kilo zwaar en net geen 55 centimeter.  Zijn vader gaf hem het eerste flesje op die vrijdag. Wat waren we trots en blij dat we dit wonder mee mochten maken. Na een weekeind acclimatiseren in het ziekenhuis, en vooral ook volgend hoe mijn lijf zou reageren op de bevalling, mochten Vic en ik maandag naar huis. Vic was een schatje. Dronk zijn flesjes lekker leeg, genoot van badderen en heerlijk slapen in de wandelwagen. Wij genoten er van om hem te leren kennen. We gingen samen veel op pad; lekker wandelen, maar ook op bezoek. Het was geweldig om te merken hoe hij zijn stemmetje ontdekte en zijn eerste woordjes ging spreken. En hoewel het erg lang duurde voordat hij begreep hoe hij los moest lopen, was het een tevreden mannetje.  Hij hield van lekker eten, ...

En zo vloog de eerste maand van het nieuwe jaar voorbij. Ik probeerde na mijn thuiskomst voorzichtig aan het leven weer op te starten. Het is altijd moeilijk om niet direct vol gas te gaan geven, maar goed te luisteren naar alle signalen die mijn lijf me geeft. Vooral sociale prikkels kwamen flink binnen. Twee weken lang hield ik me behoorlijk rustig. Ik deed af en toe een rustig sportlesje (Bodybalance) en bewoog me wat meer in en rondom het huis. Net toen ik in de derde week het gaspedaal weer lekker in wilde gaan drukken, lag Nederland plat door de sneeuw. Noodgedwongen moest ik dus ook weer rustiger aan doen. Op dat moment balen, maar achteraf is dat misschien wel goed voor me geweest. Vanaf de vierde week pakte ik dus het dagelijks leven weer op zoals ik het ook leidde voor de opname. En wonder boven wonder ging dat eigenlijk goed. Mijn longfunctie bleef nog wel wat achter, maar verder ging het goed.  Vorige week had ik weer mijn eerste controle bij mijn fijne arts. Ik blies n...