Gewoon Mara!

Gelukkig kon mijn operatie met enige spoed worden ingepland. Afgesproken werd dat ik me vijf dagen van te voren op zou laten nemen om alvast mijn longen in de ‘marinade’ te leggen zodat deze rustig genoeg zijn voor de narcose. Op eerste paasdag mocht ik me melden voor een opname in het vertrouwde Haga. De dagen daarvoor nam ik nog even een flinke sport-voorsprong 😉 zodat ik me vanaf zondag bij de situatie neer kon leggen. ‘s middags werd ik aangekoppeld voor een combinatiekuur meropenem en colistine.  De eerste nacht was ik net eindelijk in slaap aan het vallen toen ik naar mijn andere zij ging en moest hoesten. Ik voelde het direct ‘dit is foute boel’. Een f#&king longbloeding. 😳. Een hele grote longbloeding zelfs.  Dus kreeg ik nachtelijk bezoek van de zaalarts die mijn longarts wakker ging bellen, moest er extra bloed worden afgenomen en ging ik om 1.45 ‘s nachts naar de röntgen voor een thorax-foto. De volgende dag kreeg ik ook nog een CT-scan. Mijn zeer slechte link...

Tijdens mijn laatste opname was er blijkbaar iets bijzonders in mijn bloeduitslagen te zien. Dat wist mijn longarts me te vertellen toen ik hem bezocht eind januari. Het bloedonderzoek moest dus worden herhaald en weer was dezelfde waarde verhoogd. De longarts belde me er thuis over en kwam ook direct met een hypothese. Hij vermoed dat mijn niersteen of nierstenen de hoge waarde veroorzaken. Inmiddels word ik sinds 2012 behandeld in het Haga en al op de allereerste echo werden er bij mij nier- en galstenen waargenomen. Eén niersteen is erg groot, rond de twee centimeter. Deze is sindsdien altijd gezien op mijn echo's. Zum glück veroorzaakt deze vooralsnog geen pijn. De longarts wilde echter wel dat we er weer eens goed naar zouden kijken, dus werd er een echo voor me aangevraagd. Uit de echo kwam naar voren dat mijn rechternier toch wel wat last heeft van die flinke steen (dilatatie van de nier). Dus is er een uroloog toegevoegd aan mijn 'collectie van doktoren'.  Inmiddels...

Op 8 februari 2008 werd hij geboren op een koude dag in het UMC Utrecht. Na een zware zwangerschap van 39 weken werd ik ingeleid om een lief baby'tje op de wereld te mogen brengen. Het was een blakend jongetje, bijna drieënhalf kilo zwaar en net geen 55 centimeter.  Zijn vader gaf hem het eerste flesje op die vrijdag. Wat waren we trots en blij dat we dit wonder mee mochten maken. Na een weekeind acclimatiseren in het ziekenhuis, en vooral ook volgend hoe mijn lijf zou reageren op de bevalling, mochten Vic en ik maandag naar huis. Vic was een schatje. Dronk zijn flesjes lekker leeg, genoot van badderen en heerlijk slapen in de wandelwagen. Wij genoten er van om hem te leren kennen. We gingen samen veel op pad; lekker wandelen, maar ook op bezoek. Het was geweldig om te merken hoe hij zijn stemmetje ontdekte en zijn eerste woordjes ging spreken. En hoewel het erg lang duurde voordat hij begreep hoe hij los moest lopen, was het een tevreden mannetje.  Hij hield van lekker eten, ...

En zo vloog de eerste maand van het nieuwe jaar voorbij. Ik probeerde na mijn thuiskomst voorzichtig aan het leven weer op te starten. Het is altijd moeilijk om niet direct vol gas te gaan geven, maar goed te luisteren naar alle signalen die mijn lijf me geeft. Vooral sociale prikkels kwamen flink binnen. Twee weken lang hield ik me behoorlijk rustig. Ik deed af en toe een rustig sportlesje (Bodybalance) en bewoog me wat meer in en rondom het huis. Net toen ik in de derde week het gaspedaal weer lekker in wilde gaan drukken, lag Nederland plat door de sneeuw. Noodgedwongen moest ik dus ook weer rustiger aan doen. Op dat moment balen, maar achteraf is dat misschien wel goed voor me geweest. Vanaf de vierde week pakte ik dus het dagelijks leven weer op zoals ik het ook leidde voor de opname. En wonder boven wonder ging dat eigenlijk goed. Mijn longfunctie bleef nog wel wat achter, maar verder ging het goed.  Vorige week had ik weer mijn eerste controle bij mijn fijne arts. Ik blies n...

Het was dus even spannend zo op de dinsdagochtend. Mijn longfunctie liet zeker nog wat te wensen over en had in de afgelopen week geen enkele verbetering laten zien. Wel was mijn saturatie deze ochtend voor het eerst 94 %.  Om half tien verloste de jonge verpleegkundige me gelukkig al uit mijn lijden. ‘We gaan je antibiotica stoppen’ zei ze terwijl ze mijn kamer binnenliep. Dus werd direct de pomp gestopt en haar collega erbij gehaald die PAC-ervaring heeft, om de naald uit mijn borst te verwijderen.  Drie kwartier later kwam de longarts ook nog even langs. Ze vertelde me dat ze nog wel even had getwijfeld door mijn geblazen longfunctie, maar ik gezien de feestdagen naar huis mocht. De afspraak is dat we de lijntjes kort houden en ik bij enige twijfel of achteruitgang direct moet bellen. Daarnaast heb ik in januari een controle-afspraak waardoor we er goed zicht op kunnen houden.  Dus kwam Sebas me halen en drive-den we home for christmas 😉.  Wens ik jullie dus vana...

Inmiddels ben ik twee weken in het Haagsche hotel en zo begint het ook steeds meer te voelen. Dat is een goed teken!Ik red mezelf weer aardig, loop rondjes door het ziekenhuis (zonder zuurstof), pak weer wat online trainingen op en lijk de benauwdheid kwijt te zijn. Mijn saturatie was vanochtend ook eindelijk weer eens 94 %. Het sputum zit er nog steeds maar is minder taai.  Kortom; eigenlijk lijken alle lichten op groen te staan om naar huis te gaan. Nouja….bijna alle lichten…. Vandaag moest ik voor de twee keer deze opname blazen. Bij de start van de opname mocht ik niet blazen vanwege de eerdere longbloeding, maar vorige week blies ik wel. En vandaag blies ik helaas weer precies dezelfde waarde. Dat was een flinke domper. Ik snap dat ik niet direct op mijn oude niveau kan blazen na twee weken ziekenhuis, maar een beetje een stijgende lijn was prettig geweest. Dus wordt het afwachten wat de artsen morgen beslissen of ik met de kerst thuis kan zijn.  Vanavond zong er op de af...