Gewoon Mara!

Snel deed ik alle Valencia-was in de machine, pakte ik de volgende tas in, genoot ik nog even van de bank thuis en vertrok ik de volgende dag naar Den Haag. Sinds drie weken heeft Vic zijn rijbewijs dus hij bracht me weg.  Weer een nieuwe fase; door je kind weg gebracht worden naar het ziekenhuis 🤩😄😍. Mijn PAC was tien dagen geleden al aangeprikt dus die kon makkelijk aangesloten worden. Het inweken (in een badje van Ceftazidim in combinatie met Cayston verneveling) was begonnen.  De eerste nacht gaf de pomp veel alarmen. Het leek er op dat de pac niet goed door liep. Zodra ik echter uit bed was, liep deze direct weer goed door totdat ik de volgende nacht in ging… wederom alarm op alarm.  Dit bleek een nieuw ‘ritme’; overdag probleemloos en ‘s nachts alleen maar meldingen van een ‘te hoge downstream’. We besloten dus uiteindelijk om toch maar een gewoon Infuusje (venflon) te laten prikken door de anesthesist.  De dagen vliegen hier inmiddels voorbij. Ik doe wat Yo...

Een half jaar geleden boekte ik samen met mijn lieve vriendin een stedentrip naar Valencia. Door de onduidelijke planning rondom mijn OK bleef het lang onzeker of het door kon gaan. Maar een paar weken terug kwam er een definitief 'ja' toen de planning van de operatie eindelijk bekend werd. Dus vlogen we afgelopen zondag naar Valencia waar we samen vier dagen doorbrachten. Wat een luxe om dit gewoon zo even 'tussendoor' te mogen doen.  We sliepen in een leuke  B&B  in de upcoming wijk Russafa. Heerlijk centraal gelegen maar ook in de buurt zijn er voldoende leuke eetplekjes.  De eerste dag gingen we direct mee met een fietstour om kennis te maken met deze leuke stad.  Op dag twee begonnen we heerlijk in de plaatselijke markthal en sprokkelden een zalig ontbijtje bij elkaar om daarna te slenteren over de (vintage) markt. 's Middags gingen we met de bus naar het strand. Zalig met 28 graden in het zonnetje! Op de derde dag verkenden we het oude centrum te voet....

Na de euforie van de zalige vakantie, moesten we natuurlijk weer terug naar het dagelijks leven. Onze Vic ging nog even door met vakantie vieren, die was twee dagen later op Schiphol om met een groep vrienden voor een week naar Praag te vertrekken. Sebastiaan startte met werken en ik zat opeens weer alleen thuis. Dat is toch altijd weer even wennen. Enerzijds lekker; ik vind het ook fijn om mijn eigen dag in te delen zonder met iemand rekening te hoeven houden. Anderzijds was het opeens wel weer heel stil om me heen. Inmiddels is ook Vic weer gestart op school; het tweede jaar alweer van zijn HBO-opleiding BML. Sebas heeft zijn draai weer gevonden met werken en sporten en ook ik zit weer helemaal in het sportritme. Het fijne is ook dat ik sinds gisteren de nieuwe planning weet voor mijn OK, die halverwege oktober plaats gaat vinden. Het geeft rust in mijn hoofd te weten waar ik aan toe ben. Hopelijk is het nu succesvoller dan een half jaar geleden... Voor die tijd ga ik eerst nog een p...

Onze prachtige reis startte in Seminyak. We hadden daar een luxe kamer geboekt om even zalig te 'landen' en te wennen aan het nieuwe klimaat en het Balineze leven. Een 'driver' hadden we reeds in Nederland geregeld dus op de derde dag gingen we met hem op pad, onder anderen naar deze prachtige tempel.  Ook zagen we daar deze prachtige zonsondergang. Zie je ook de 'kracht van liefde'? Vervolgens verbleven we vier nachten in het bruisende Ubud. Ook daar was zoveel te beleven en te zien. Van kookklassen, tot rijstvelden, tot raften, tot een zilver-workshop (Vic) en natuurlijk een keertje Luwak-koffie drinken. De twee nachten daarna sliepen we tussen de rijstvelden van Sidemen. Hoe prachtig mooi vind ik dat; alle kleuren groen bij elkaar, magisch! Vervolgens gingen we met de boot naar Gili Trawangan, dit is een klein eilandje naast het vasteland van Lombok. Wat hebben we daar onwijs genoten. Witte zandstranden, turquoise water waarin de schildpadden gewoon voorbij z...

De laatste maanden waren fysiek wat 'bewogen maanden'. Eerst was er mijn opname in het Haga vanwege de OK van mijn niersteen. De OK werd uitgesteld, mede vanwege onverwachtse longbloedingen. In plaats daarvan ging ik na twee weken, met een flinke embolisatie achter de rug naar huis.  Ik moest weer vertrouwen krijgen in mijn lichaam en dat ik vervolgens weer een luchtweginfectie kreeg, toch weer bloed ophoestte en aan een orale kuur ging, hielp niet mee. Ook bedacht de arts dat ik, ondanks mijn zeer positieve ervaring met het vliegen naar Japan (zonder zuurstof), opnieuw een vliegtest moest doen begin juni. Deze pakte niet goed uit. Het bleek dat ik gedurende de hele 'proef-vlucht' rond de 80 procent saturatie vloog. Dit paste niet bij mijn eerdere Japan-ervaring, maar desondanks werd er besloten dat ik mijn volgende vlucht niet meer zonder extra zuurstof ondersteuning kon maken. Dus ging ik in overleg met de zuurstofleverancier die een ontzettend hoge offerte bij me nee...

Al een half jaar geleden boekten mijn zus en ik voordelige treintickets naar Parijs. Tot op het laatste moment wisten we niet zeker of we konden gaan. Zij kampt met de naweeën van een hernia en ik wacht nog steeds op een nieuwe datum voor mijn operatie. Maar afgelopen woensdag konden we, ondanks alles, toch vertrekken naar Parijs. Twee nachten en drie volle dagen, brachten we er door. We genoten! Zowel wandelend als met de metro bezochten we de highlights van Parijs.  Van de Sacre Coeur Tot het Louvre Naar de Notre Dame En de Eiffeltoren Door naar Place de la Concorde En de Arc de Triomph (en nog vele andere bezienswaardigheden).  Drie dagen de tijd om samen bij te kletsen, op terrasjes te zitten, van het weertje te genieten en lekker te eten. Wat een zalig uitstapje was dit 💜