Gewoon Mara!

Net een dagje thuis na de twee weken opname in het Haga, voelde ik me niet zo lekker. Voor de zekerheid toch maar even tempen en ja hoor... dik in de verhoging. De dagen daarna bleef de verhoging en schoot ik zelfs de koorts in. Wat een teleurstelling!  Dus zat ik in het hoekje van mijn bank te wachten op mijn paracetamol-momentjes. En als deze dan goed genoeg inkickte, pakte ik in de achtertuin lekker even wat zonnestralen mee in mijn luie tuinstoel. Vorige week woensdag stond er een gepland overleg met mijn fijne longarts. Het lijkt er op dat mijn longen momenteel gewoon erg onrustig zijn en in het verleden heb ik hier vaker met koorts op gereageerd. Verder zijn we nu in afwachting van een nieuwe datum voor de OK van de niersteen en hieraan voorafgaand word ik eerst weer opgenomen voor een IV-kuur voor mijn longen.  Inmiddels is de koorts wat afgevlakt maar heb ik nog steeds wel wat (lichte) verhoging. Desondanks probeer ik er positief in te staan. Ik ben langzaam weer wat b...

Ken je die grap van die vrouw die naar het ziekenhuis ging om haar niersteen te laten verwijderen...? Die kwam twee weken later met haar niersteen weer terug naar huis... Op dinsdag vond er een high-risk overleg plaats over mijn casus. Alle betrokken partijen waren aanwezig voor dit overleg; urologie, long, anesthesie en de intensivist. Er werd uitgebreid gesproken over alle mogelijkheden met betrekking tot mijn situatie. En hoewel ik zeker een risicogeval ben door mijn beperkte longen werd er uiteindelijk toch besloten om over te gaan tot een operatie.  Afgesproken werd dat eerst mijn longen geëmboliseerd zouden worden. Bij een  embolisatie  gaat een radioloog via de lies naar binnen om de bloedvaten in de longen op te sporen die mogelijk bloed lekken. Deze worden dan dicht geschoten met bolletjes.  Na de embolisatie zou dan doorgepakt worden met de OK van de niersteen. De embolisatie werd direct aangevraagd en kon afgelopen vrijdag plaats vinden. Op donderdagavond ...

Gelukkig kon mijn operatie met enige spoed worden ingepland. Afgesproken werd dat ik me vijf dagen van te voren op zou laten nemen om alvast mijn longen in de ‘marinade’ te leggen zodat deze rustig genoeg zijn voor de narcose. Op eerste paasdag mocht ik me melden voor een opname in het vertrouwde Haga. De dagen daarvoor nam ik nog even een flinke sport-voorsprong 😉 zodat ik me vanaf zondag bij de situatie neer kon leggen. ‘s middags werd ik aangekoppeld voor een combinatiekuur meropenem en colistine.  De eerste nacht was ik net eindelijk in slaap aan het vallen toen ik naar mijn andere zij ging en moest hoesten. Ik voelde het direct ‘dit is foute boel’. Een f#&king longbloeding. 😳. Een hele grote longbloeding zelfs.  Dus kreeg ik nachtelijk bezoek van de zaalarts die mijn longarts wakker ging bellen, moest er extra bloed worden afgenomen en ging ik om 1.45 ‘s nachts naar de röntgen voor een thorax-foto. De volgende dag kreeg ik ook nog een CT-scan. Mijn zeer slechte link...

Tijdens mijn laatste opname was er blijkbaar iets bijzonders in mijn bloeduitslagen te zien. Dat wist mijn longarts me te vertellen toen ik hem bezocht eind januari. Het bloedonderzoek moest dus worden herhaald en weer was dezelfde waarde verhoogd. De longarts belde me er thuis over en kwam ook direct met een hypothese. Hij vermoed dat mijn niersteen of nierstenen de hoge waarde veroorzaken. Inmiddels word ik sinds 2012 behandeld in het Haga en al op de allereerste echo werden er bij mij nier- en galstenen waargenomen. Eén niersteen is erg groot, rond de twee centimeter. Deze is sindsdien altijd gezien op mijn echo's. Zum glück veroorzaakt deze vooralsnog geen pijn. De longarts wilde echter wel dat we er weer eens goed naar zouden kijken, dus werd er een echo voor me aangevraagd. Uit de echo kwam naar voren dat mijn rechternier toch wel wat last heeft van die flinke steen (dilatatie van de nier). Dus is er een uroloog toegevoegd aan mijn 'collectie van doktoren'.  Inmiddels...

Op 8 februari 2008 werd hij geboren op een koude dag in het UMC Utrecht. Na een zware zwangerschap van 39 weken werd ik ingeleid om een lief baby'tje op de wereld te mogen brengen. Het was een blakend jongetje, bijna drieënhalf kilo zwaar en net geen 55 centimeter.  Zijn vader gaf hem het eerste flesje op die vrijdag. Wat waren we trots en blij dat we dit wonder mee mochten maken. Na een weekeind acclimatiseren in het ziekenhuis, en vooral ook volgend hoe mijn lijf zou reageren op de bevalling, mochten Vic en ik maandag naar huis. Vic was een schatje. Dronk zijn flesjes lekker leeg, genoot van badderen en heerlijk slapen in de wandelwagen. Wij genoten er van om hem te leren kennen. We gingen samen veel op pad; lekker wandelen, maar ook op bezoek. Het was geweldig om te merken hoe hij zijn stemmetje ontdekte en zijn eerste woordjes ging spreken. En hoewel het erg lang duurde voordat hij begreep hoe hij los moest lopen, was het een tevreden mannetje.  Hij hield van lekker eten, ...

En zo vloog de eerste maand van het nieuwe jaar voorbij. Ik probeerde na mijn thuiskomst voorzichtig aan het leven weer op te starten. Het is altijd moeilijk om niet direct vol gas te gaan geven, maar goed te luisteren naar alle signalen die mijn lijf me geeft. Vooral sociale prikkels kwamen flink binnen. Twee weken lang hield ik me behoorlijk rustig. Ik deed af en toe een rustig sportlesje (Bodybalance) en bewoog me wat meer in en rondom het huis. Net toen ik in de derde week het gaspedaal weer lekker in wilde gaan drukken, lag Nederland plat door de sneeuw. Noodgedwongen moest ik dus ook weer rustiger aan doen. Op dat moment balen, maar achteraf is dat misschien wel goed voor me geweest. Vanaf de vierde week pakte ik dus het dagelijks leven weer op zoals ik het ook leidde voor de opname. En wonder boven wonder ging dat eigenlijk goed. Mijn longfunctie bleef nog wel wat achter, maar verder ging het goed.  Vorige week had ik weer mijn eerste controle bij mijn fijne arts. Ik blies n...