Gewoon thuis en KVL -312

Na de vorige opname in april waarbij er een hele hoop mis ging en de OK uiteindelijk niet door ging, was het dit keer spannender om weer het ziekenhuis in te gaan. Maar gek genoeg overviel me ook een soort rust toen ik er eenmaal was. Mijn team stond er duidelijk beter klaar voor en het high-risk-overleg stelde ook gerust. 

Dat mijn PAC het niet goed deed en we uiteindelijk toch voor een venflon moesten kiezen was natuurlijk jammer, maar ik kon aangeprikt de OK in.

Is het spannend om iemand onder narcose te brengen die eigenlijk functioneert op één long en met welke scenario's kunnen we te maken krijgen? Het leek er op dat alle draaiboeken klaar lagen.

Op donderdag ging ik dan ook vol vertrouwen de OK in. De uroloog liet vol trots de dure boor zien waar we al die tijd op gewacht hadden en met mijn 'oja, ik voel het al...' viel ik in slaap. Na iets minder dan twee uur werd ik wakker op de PACU, de uitslaapkamer van de IC waar ik uit voorzorg gelegd was. Hoewel er de verwachting was dat ik er eventueel zou moeten overnachten, mocht ik na drie uur terug naar mijn vertrouwde kamertje op de longafdeling.

De operatie was geslaagd en de steen is in zijn geheel uitgenomen. De nachten en dagen daarna kenmerkten zich door natte bedden door een lekkende drain die later niet helemaal goed bleek te liggen, maar ook door langzame stapjes naar herstel. Vandaag ben ik naar huis gekomen en ga ik verder herstellen.

Hoe fijn is het dat het er op zit. Deze flinke stap is genomen en ook nog succesvol!