Gewoon verhoogd en KVL-305
Net een dagje thuis na de twee weken opname in het Haga, voelde ik me niet zo lekker. Voor de zekerheid toch maar even tempen en ja hoor... dik in de verhoging. De dagen daarna bleef de verhoging en schoot ik zelfs de koorts in. Wat een teleurstelling!
Dus zat ik in het hoekje van mijn bank te wachten op mijn paracetamol-momentjes. En als deze dan goed genoeg inkickte, pakte ik in de achtertuin lekker even wat zonnestralen mee in mijn luie tuinstoel.
Vorige week woensdag stond er een gepland overleg met mijn fijne longarts. Het lijkt er op dat mijn longen momenteel gewoon erg onrustig zijn en in het verleden heb ik hier vaker met koorts op gereageerd. Verder zijn we nu in afwachting van een nieuwe datum voor de OK van de niersteen en hieraan voorafgaand word ik eerst weer opgenomen voor een IV-kuur voor mijn longen.
Inmiddels is de koorts wat afgevlakt maar heb ik nog steeds wel wat (lichte) verhoging. Desondanks probeer ik er positief in te staan. Ik ben langzaam weer wat begonnen met wandelen en zoek af en toe een sociale situatie op. Ik probeer te balanceren tussen wat goed voelt en wat goed gaat. Best een beetje ingewikkeld soms.
Volgende week zou ik eigenlijk samen met mijn moeder een weekje naar Kreta gaan. Een vakantie waar we ons al een half jaar samen op verheugen maar die we nu op doktersadvies hebben geannuleerd.
Toen ik vaker opnames had, gaf ik mezelf altijd een cadeautje na een lange opname. Dat varieerde van duur beddengoed tot een geweldige koffiebeker. Na de afgelopen opname had ik mezelf eigenlijk niks gegeven maar van de week zag ik op insta zo iets liefs, dat ik het mezelf cadeau deed vanwege deze opname.
Het staat voor mij symbool voor het feit dat er altijd lichtjes te vinden zijn. Misschien moet je ze soms zelf aansteken, maar er is altijd ergens een lichtje te vinden.
Reacties
Een reactie posten