Gewoon Mara!

Het was dus even spannend zo op de dinsdagochtend. Mijn longfunctie liet zeker nog wat te wensen over en had in de afgelopen week geen enkele verbetering laten zien. Wel was mijn saturatie deze ochtend voor het eerst 94 %.  Om half tien verloste de jonge verpleegkundige me gelukkig al uit mijn lijden. ‘We gaan je antibiotica stoppen’ zei ze terwijl ze mijn kamer binnenliep. Dus werd direct de pomp gestopt en haar collega erbij gehaald die PAC-ervaring heeft, om de naald uit mijn borst te verwijderen.  Drie kwartier later kwam de longarts ook nog even langs. Ze vertelde me dat ze nog wel even had getwijfeld door mijn geblazen longfunctie, maar ik gezien de feestdagen naar huis mocht. De afspraak is dat we de lijntjes kort houden en ik bij enige twijfel of achteruitgang direct moet bellen. Daarnaast heb ik in januari een controle-afspraak waardoor we er goed zicht op kunnen houden.  Dus kwam Sebas me halen en drive-den we home for christmas 😉.  Wens ik jullie dus vana...

Inmiddels ben ik twee weken in het Haagsche hotel en zo begint het ook steeds meer te voelen. Dat is een goed teken!Ik red mezelf weer aardig, loop rondjes door het ziekenhuis (zonder zuurstof), pak weer wat online trainingen op en lijk de benauwdheid kwijt te zijn. Mijn saturatie was vanochtend ook eindelijk weer eens 94 %. Het sputum zit er nog steeds maar is minder taai.  Kortom; eigenlijk lijken alle lichten op groen te staan om naar huis te gaan. Nouja….bijna alle lichten…. Vandaag moest ik voor de twee keer deze opname blazen. Bij de start van de opname mocht ik niet blazen vanwege de eerdere longbloeding, maar vorige week blies ik wel. En vandaag blies ik helaas weer precies dezelfde waarde. Dat was een flinke domper. Ik snap dat ik niet direct op mijn oude niveau kan blazen na twee weken ziekenhuis, maar een beetje een stijgende lijn was prettig geweest. Dus wordt het afwachten wat de artsen morgen beslissen of ik met de kerst thuis kan zijn.  Vanavond zong er op de af...

We gingen een hapje eten met vrienden. Om bij het restaurant te komen moesten we een stuk lopen door de binnenstad van Delft. Het was net in die dagen dat het opeens heel koud was geworden, het was donker, ik had mijn gouden hakjes aan en ik ploeterde over de keitjes van de binnenstad. Geen wonder toch dat het lopen niet vanzelf ging en ik steeds moest stoppen om op adem te komen?  Dat ‘op adem moeten komen’ bleef de dagen daarna een issue. Maar nogmaals; er was ook wel een enorme weersomslag, dus daar konden mijn longen best op reageren, toch? Maar ook toen het weer wat warmer werd, bleef ik toch wat kortademig. Tijdens het sporten ging de zuurstof wat hoger en een stukje lopen werd steeds zwaarder. Na overleg dus maar begonnen met een orale kuur. Omdat ik toch in het ziekenhuis moest zijn voor mijn pac, checkten we meteen mijn sputumkweek op virussen. Hier kwam niks uit.  Toen ik in het weekeind ook nog een longbloeding kreeg nadat ik al negen dagen bezig was met de orale ku...