woensdag 14 december 2016

Gewoon boezem-praatjes!

Toen ik borstkanker kreeg was al snel duidelijk dat een borstsparende operatie niet zoveel zin had met zo'n kleine cupmaat als de mijne. Ook leek bestralen (wat nodig is na een dergelijke operatie) geen optie voor mij te zijn, omdat mijn longen onder het gebied liggen wat bestraald zou worden en dus ook enige schade kunnen oplopen.

Sowieso koos ik voor volledige amputatie, dit gaf mij een gevoel van veiligheid; 'laten we al die kanker maar van mijn lichaam afhalen'. Ik wist dat ik anders nooit meer veilig naar mijn linkerborst zou kijken. Alles wat ik zou voelen, zou ik wantrouwen.
Ik besloot wel dat ik graag direct mijn linkerborst weer wilde laten opvullen; immers, zonder borst was ik geen vrouw. Dacht ik.
De artsen haalden me echter al snel uit die droom. Nee.., niet van het vrouw zijn, maar wel van 'opvullen en siliconen'. Onnodige operaties zouden ook onnodige (long)risico's kunnen betekenen. Dus moesten we al heel snel beslissen dat dit het dus was...

De dag na de amputatie van mijn borst kwam de mamacare-verpleegkundige langs met één van de meest wanstaltige bh-tjes die ik gezien heb. Met aquarium-watten mocht ik thuis het bh-tje vullen.
Na één dag was ik daar al klaar mee. Het was geen gezicht, het zat niet lekker en ik wilde het gewoon niet. Dus smeet ik het witte vod aan de kant.

Na drie maanden meldde ik me bij onze dorpse lingeriewinkel, gespecialiseerd in protheses. Ik trof een geweldig leuke, rap van tong, verkoopster en het werd een feest. Ik kreeg een nieuwe borst voor in mijn bh en we kwamen er achter dat er zelfs een merk BH was (marie jo) waarvan ik de gewone bh's kan dragen.

Inmiddels mag ik dit jaar nog alweer mijn vierde prothese uitzoeken. Ik ben er achter gekomen dat mijn vrouw-zijn helemaal niet samenhangt met één of twee borsten. Natuurlijk is het mooier om twee borsten te hebben, maar ik ben nog net zo'n leuke vrouw als voor mijn amputatie.

Laatst hoorde ik via via over de breiboezem. Ik schoot er helemaal van in de lach.
De breiboezem bestaat uit een groep vrijwilligers die voor andere vrouwen borsten breit.

GEBREIDE BORSTEN!!!

Vind je het niet een giller?

Als fervent haakster en borstkanker-vrouw moest ik contact opnemen, ik was zo nieuwsgierig geworden. Helaas bleek er geen haakpatroon beschikbaar te zijn, maar er zouden voor mij protheses worden gebreid.

Na een aantal weken mocht ik deze ergens in Rotterdam op gaan halen. Van te voren weet je niet welke kleur de prothese heeft en ik bleek er zelfs twee te krijgen ('voor als er één in de was zit', zei de mevrouw achter de balie). Kijk..., zo zagen ze er uit:


Het zijn net twee tennisballen met tepels er op!! Ik vond het hilarisch.
Wat ze goed doen is dat er een opening inzit waar je wat vulling in kunt doen en uit kunt halen en de borsten kunnen zo de was in!

Ik ben er nog niet helemaal over uit wat ik er verder van vindt. De vorm is minder natuurlijk dan bij een gewone prothese, maar het gewicht van de prothese is wel ideaal (super licht) en het feit dat deze in de wasmachine kan is ook top.

Ik vind het super lief dat er door Nederland heen allemaal vrouwen borsten aan het breien zijn. En hoewel het misschien kneuterig is en deze prothese het misschien uiteindelijk niet voor mij is, vind ik het wel een geweldig initiatief!

woensdag 7 december 2016

Gewoon Sint en de kracht van liefde -71

Onze Vic is nu ruim acht jaar en hoewel ik het anders had gedacht, zat hij dit jaar nog volop in het Sinterklaas-gebeuren. Ondanks dat hij in een combinatieklas zit met groep zes, zijn beste vriendjes niet meer geloven, drong er (voor zover wij weten) niks tot hem door.

Tijdens het kijken van het eerste Sinterklaasjournaal, constateerde hij dat 'die ene piet niet zwart was'. De volgende dag begon hij opeens over 'hulpsinterklazen' en dat iemand in de klas hem had gevraagd of hij 'het geheim van sinterklaas kende'. Hij had geen idee waar zijn klasgenoot het over had.

Dus zette hij vol overgave zijn schoen en kon van de zenuwen nauwelijks slapen die nacht. Het was één groot feest de afgelopen dagen. Van het binnenhalen van Sinterklaas, tot rommelpiet die 's nachts langs was geweest, tot uiteindelijk pakjesavond. Hij genoot en wij genoten met hem mee.

Nu gaan we ons langzaam opmaken voor de volgende feestdagen; kerstmis en de jaarwisseling.

donderdag 1 december 2016

Gewoon koper en de kracht van (onze) liefde -70

Op 18 mei 2004 traden lief en ik in het huwelijk.

Vanuit ons huisje in Rotterdam gaven we elkaar op een zonnige dag het jawoord.
Wat was het een fijne dag met al onze lieve familie en vrienden om ons heen.

Hoewel voor sommigen een huwelijk 'niet belangrijk' is, ben ik heel blij dat wij op die dag nogmaals echt voor elkaar kozen. Het voelde en voelt heel speciaal om man en vrouw te zijn.

Afgelopen 18 november was het inmiddels twaalfenhalf  jaar geleden dat we trouwden. Hoe bijzonder dat we nu al ons koperen huwelijk konden vieren. Ineens voel je je dan heel 'groot'. Immers; een twaalfenhalf jarig huwelijk vieren, is dat niet iets wat onze ouders doen?

We gaven geen groot feest, gingen gewoon fijn met ons drietjes naar de bioscoop en een hapje eten. Taartjes aten we met de ouders. En kaartjes vielen op de mat:

Ik ben trots op de kracht van onze liefde. De kracht van liefde met een koperen randje!