dinsdag 27 juni 2017

Gewoon in het haga.

Na de eerste dagen in het haga, kwam de grote dag; het blazen van de eerste longfunctie. Tot mijn grote blijdschap bleek deze prachtig te zijn. De koorts bleef onder paracetamol weg en verder voelde ik me eigenlijk best prima.
Ook de artsen waren tijdens de 'grote visite' op dinsdag (vorige week) verrast over mijn longfunctie maar bleven wel benadrukken dat de longfoto slecht was. Zonder paracetamol mocht ik gaan proberen wat de koorts zou gaan doen en dan eventueel thuis verder gaan kuren. Echter de koorts vlamde direct op. Dag thuis!

Op woensdag besloot mijn arts het beleid te veranderen. Ik kreeg er een iv-antibiotica bij (combinatie Fortum en Meronem) en een stootkuur prednison (30 mg). Paracetamol mocht ik niet meer gebruiken. De koorts bleef direct weg onder de prednison en gisteren blies ik wederom eenzelfde prachtige longfunctie.

Vandaag was het weer tijd voor de grote visite nadat ik gisteren deze al even had voor besproken met mijn eigen arts. We stoppen nu met de prednison om te kijken wat de koorts gaat doen. Met de huidige combinatie medicatie kan ik niet thuis kuren, dus er wordt bekeken met welke combinatie dan wel. Het plan is om mij in totaal ZES weken te laten kuren. De linkerlong zit zo vol en moet 'radiologisch' zo leeg mogelijk gemaakt worden. 
Er hangt dus veel af van vanavond, of ik koorts heb, wat het verdere beleid gaat worden.

Ik probeer nog even nergens op te hopen. Weet ook dat ik heel goed moet opknappen. En als je mij rond acht uur vanavond met mijn hoofd in de koelkast ziet liggen, weet je genoeg... ;-p

donderdag 15 juni 2017

Gewoon opgenomen.

In de maand mei had ik een hoop leuke dingen te doen. Heus, ik bedacht me van te voren dat het misschien iets te veel leuke dingen waren, maar soms loopt de agenda zo.
Ik ging een midweek naar hattem, we hadden een familieweekeind, er was een vrijgezellenfeest, we gingen een dagje naar nemo (wat een top museum om met je kind naar toe te gaan!) en we logeerden een nachtje bij vrienden.

En hoewel ik echt tussen alle bedrijvigheid door zoveel mogelijk rust nam, was ik niet heel verbaasd toen eind mei opeens de koek op was. Dikke koorts en ontzettend moe. De rem moest er op en wel nu. Dus deed ik echt tien stappen terug, lag ik dagen en nachten te slapen en zette ik mezelf aan een blok paracetamol. Na een week werd de koorts wat minder, gingen mijn ogen weer open en lag ik niet meer dagen op bed. Lief en ik hadden ook niet het idee dat ik meer of viezer sputum opgaf dus keken het nog even aan.
Echter een week later was de koorts nog steeds niet helemaal weg. Er zat niks anders op dan contact met het haga te zoeken. Omdat ik toch al voor een mammografie moest (de eerste uitslagen lijken daar goed van te zijn!) wilde de arts een longfoto laten maken. Na vijf minuten belde hij al om te laten weten dat deze er niet goed uitzag en dat opname noodzakelijk was.

Dus heb ik gisteren mijn intrek genomen in het haga. We hopen dat ik uiteindelijk thuis verder kan kuren maar ik zal eerst vooruitgang moeten laten zien hier.
Het blijft bizar hoe het als thuiskomen voelt als ik hier mijn kamer betreed. Ook fijn omdat thuiskomen ook als veilig voelt, maar bizar.

Het moeilijkste blijft altijd om afscheid van de mannen te nemen en niet te weten wanneer je weer thuis bent. Ik heb wel vertrouwen in de goede afloop. Het heeft even tijd nodig.