donderdag 26 juni 2014

Gewoon genoeg te doen.

In de winter en voorjaar-maanden begon ik met een teken- en schildercursus. Vooral om gewoon ergens weer even mezelf te kunnen zijn, anoniem en geen patiënt of moeder. Ik leerde te werken met verschillende soorten materialen (acryl- en olieverf, pastelkrijt en aquarel). En hoewel ik ondertussen nog wel met een intraveneuze kuur liep, had niemand eigenlijk echt in de gaten dat ik ziek ben.
Dit was op de eerste cursusdag in januari; een opdracht met houtskool.
In september ga ik weer verder met de schildercursus!
 

De laatste tijd begon onze zoon met 'loomen'. En eigenlijk bleek al gauw dat degene die misschien nog wel het meest enthousiast was over het loomen ikzelf was ;). Dus maakte ik allerlei moeilijke armbandjes en sleutelhangers voor hem (onder begeleiding van You Tube) en kort geleden maakte ik voor het eerst een bandje voor mezelf:
Het zijn paarse en rose ribbons. De rose (pink!) ribbons staan voor borstkanker zoals iedereen weet. Paarse ribbons, dat is iets minder bekend, staan voor Cystic Fibrosis Awareness.
 
Het loomen geeft, net als het tekenen, een soort rust in mijn hoofd. Ik hoef nergens over na te denken, nergens over te piekeren en het is heerlijk mijn hoofd op deze manier leeg te krijgen.
Dus helemaal enthousiast geworden over het handwerken, bedacht ik een volgend project:
Zpagetti haken!! :) Hahahahaha, lekker bezig! Gisteren kocht ik het en om heel eerlijk te zijn is nu mijn lap al helemaal klaar voor een tas! Vanavond ga ik alles aan elkaar haken en is mijn eerste Zpagetti-project klaar. Lang leve You Tube! Ik heb nog 'wilde plannen' op dit gebied.
 
Als laatste en gekste hobby moet ik nog wat bekennen. Ja, blijkbaar heb ik nog tijd over.... ;-S
Ik sport momenteel nog steeds trouw drie keer per week in de sportschool. Maar soms is het lastig als de sportschool op feestdagen dicht is en daarnaast lonkt het buitenzijn.
Dus ben ook ik begonnen met mijn nieuw BFF Evy...! Ik ben nu zo'n drie weken bezig en volg iedere les tenminste twee keer. Ik ben dus ook pas bij les vier, maar vindt het eigenlijk erg leuk om te doen.
 
De fysio vond het raar dat ik geen echt doel heb met Evy. Ze vroeg zich af of ik bijvoorbeeld als doel heb om 15 minuten te kunnen rennen. Natuurlijk hoop ik het programma af te kunnen maken (30 minuten te kunnen rennen, nou jaaaaa...joggen is het eigenlijk ;)) Maar het belangrijkste is: het blijven doen zolang ik het leuk vindt en het kan. En mocht ik het bijvoorbeeld maar redden tot aan les tien, vind ik het namelijk ook goed.
Gisteren kwamen mijn nieuwe loopschoenen en loopjasje binnen... Tja, ik wil natuurlijk wel met goed materiaal werken ;). De prioriteit blijft liggen bij de sportschool (3x per week) en daarnaast probeer ik 2x per week hard te lopen.

Het is heerlijk dat het me nu even lukt en het kan. Sommige hobby's kosten een hoop energie, maar eigenlijk leveren deze bezigheden me op dit moment vooral een hele hoop positieve energie op.

Dus als er nog iemand twijfelt of ik mijn dagen wel door kom....?

vrijdag 20 juni 2014

Gewoon een jaar verder!

Precies een jaar geleden.

20 juni 2013.

Het is 22.25 uur. Ik zeg tegen Sebas dat ik alvast naar boven ga.

Ik kleed me uit en met ontbloot bovenlijf sta ik in de badkamer voor de spiegel.
Ik kijk naar mijn borsten en bedenk me dat ze toch te lijden hebben gehad onder een zwangerschap en het vele afvallen en aankomen door het ziek zijn.

Ik pak mijn borsten vast.
Eerst rechts.
En dan links.

Opeens voel ik iets geks in mijn linkerborst.
Net boven mijn tepel voel ik een hard stukje.

Ik voel nog eens rechts, dan weer links, dan weer rechts, dan weer links.
Nee, rechts voel ik toch echt niets geks.

In mijn onderbroekje ga ik de trap af. Sebas ligt op de bank televisie te kijken.
Hij kijkt op als ik zeg 'Wil je alsjeblieft even aan mijn borsten voelen? Ik voel iets zitten, maar ik zeg niet in welke borst'.
Hij voelt het direct; 'Links voel ik wat zitten'. 'Dan ligt het dus niet aan mij', antwoord ik hem.

Het is inmiddels half elf geworden, dus ik ga maar weer naar boven. Hoewel ik me enigszins ongerust voel, kan ik me niet voorstellen dat dit iets ernstigs is. Ik heb toch al CF?

De nacht breng ik piekerend, slapend en al voelend aan mijn borst door.

Morgen zal ik me gerust laten stellen door de huisarts. Hij zal zeggen dat hij vermoedt dat het een fibroadenoom is, een soort goedaardige cyste. Alleen om mij gerust te stellen, zal hij een mammografie aanvragen.

Over vier dagen zal de illusie voorbij zijn. Over vier dagen zal ik horen dat de radioloog denkt dat ik borstkanker heb. Over zes dagen zal de chirurg deze diagnose bevestigen.
Dan zal er een tijd aanbreken van paniek en veel overleg met de longarts.
We zullen samen strijden voor onze vakantie naar Italië, omdat we dat zo graag willen voor ons gezin. Uiteindelijk zal mijn borst geamputeerd worden en zullen we het nieuws krijgen dat er geen zichtbare uitzaaiingen zijn.


20 juni 2014

Met de tranen in mijn ogen zit ik in onze heerlijke woonkamer. De schuifpui staat open en het is stil om mij heen. Ik typ dit stukje.

Een extra gevoel van dankbaarheid en blijheid overvalt me vandaag.
IK BEN ER NOG!

Een jaar geleden zag het leven er anders uit, moest ik een weg gaan vinden in een leven met kanker. En hoewel ik een leven met zo veel onzekerheden (CF en kanker) soms behoorlijk lastig vindt, geniet ik van alle mooie momenten die mij en ons gegund zijn.

De kanker zit niet meer iedere dag in mijn gedachten, ik ben niet meer iedere dag bang om dood te gaan door de kanker of door de CF.
Langzaam durf ik weer wat meer te vertrouwen op mijn lichaam wat het zo goed doet en leer ik weer wat meer te vertrouwen op mezelf.

Ik ben trots op mijn lichaam.
Ik ben trots op mezelf.
Ik ben trots op mijn naasten die ons steunen en liefhebben.

Leve het leven!

woensdag 18 juni 2014

Gewoon buiten zijn!

Hier wat fotootjes van ons, van hoe goed het buiten leven en het buiten zijn ons bevalt:

Vlak bij ons huis vissen met papa.
 
 We gingen samen een middag 'geocachen'.
 
 We hadden een geo-route uitgestippeld van twee uur. We wandelden samen, kletsten, en
 
genoten van al het prachtigs wat de natuur ons te bieden heeft.
 
 
 Gisteren zijn we hier aan de avondvierdaagse begonnen (2, 5 km).
 
Terwijl ik dit typ, lopen oma en en papa met Vic mee vanavond. En nee..., we kijken geen voetbal!
 

Buiten leven.... het is soms best vermoeiend ;-D
 
 
 

maandag 9 juni 2014

Gewoon 3-6!

Ik verjaarde.

Op 3-6 werd ik 3-6!
(en we wonen ook nog eens op 3-6.... Hahahaha, wat is het numero logisch gezien allemaal toch leuk ;))

Dit jaar gaven we geen groot feest. Maar de vreugde was er niet minder om.
Integendeel misschien wel!

Ik at een taartje met de ouders en ging 's avonds een hapje sushi eten met mijn heerlijke mannen.
En het was goed zo.
We vieren het leven!

En eigenlijk is dat wat we iedere dag doen; het leven vieren!

We genieten van het prachtige weer, leven veel buiten.
Vic heeft al twee keer in natuurwater gezwommen. Sebastiaan maakt de heerlijkste vleesgerechten op zijn 'smoker'. We drinken wat prosecco, proosten met vrienden.
We fietsen naar school, ik bezoek de sportschool, hou het huisje een beetje bij. Vic 'proeft' aan de scouting. We maken loom-armbandjes. Ik ruim het huis nog eens op. We verheugen ons op de vakantie.

En zo vliegen de dagen voorbij. Ik hoop dat het heel lang gewoon even zo rustig mag blijven!