zaterdag 31 december 2011

Gewoon lief!

Je prachtige ogen en je stralende snoetje.
Je lange wimpers en volle mond.
Je heerlijke neusje en zachte wangen.
Je slanke lijfje met die lekkere billies.

Je lievigheid en je zachtaardigheid.
Je behulpzaamheid en je ondeugende streken.
Je heerlijke kroeltjes en lieve kussen.
Je gezelligheid en aanstekelijke lach.

Je blijdschap en je warmte.
Je traantjes en soms ook wat boos.
Je prachtige woorden en swingende dansjes.
Je geweldige kijk op de wereld.

Ik hou van je Vic. We gaan er weer een prachtig nieuw jaar van maken met z'n allen!

woensdag 28 december 2011

Gewoon prima!

Een prima kerst was het. Prima klinkt niet 'halleluja'. Dat lag niet aan het gezelschap.
Eerste kerstdag gezellig gebruncht met het gezin van mijn zus en tweede kerstdag door gebracht bij de schoonfamilie.

Prima, omdat ik beide dagen weer koorts had. Inmiddels ben ik ruim een week bezig met de tavanic. Met wisselende resultaten houd ik zo nu en dan mijn eten binnen, hoest ik soms meer en minder en blijf ik redelijk op gewicht. Slapen doe ik nog erg veel, mits de tavanic me 's nachts niet al te lang wakker houdt.

Eerste kerstdag voelde ik me al wat bibberig, dus snel een paracetamol erin. Rond het avondeten had ik het toch wel erg koud, ondanks de warme deken en de heerlijke warme voetjes van Vic tegen me aan. Het bleek weer koorts te zijn.
Het zorgde voor een flinke huilbui toen Vic naar bed was. Soms ben ik het dan even zo beu! En dat is heel netjes uitgedrukt... Niet echt een leuk moment voor huilbuien en koorts.
Inmiddels is de bui weer gaan liggen, zet ik mijn schouders er weer onder en gaan ook wij weer op voor een geweldig nieuw jaar!

Lieve allemaal: mooie jaarwisseling gewenst en alle goeds voor 2012!

maandag 19 december 2011

Dagje uit.

Daar ging ik, voor een dagje MDS (Multi Disciplinair Spreekuur) naar Utrecht. Om zes uur de wekker gezet (jeetje.., wat vroeg), om zeven uur in de auto om me op tijd te melden voor de longfunctie van negen uur. Jullie mogen één keer raden wie mijn longfunctie ging begeleiden.... :) Inderdaad!!!
De.
Autist.

Het kostte best wat moeite om te blazen en het leek voor even, heel even, of de autist dat begreep.
Hij: 'Je hebt het zwaar vandaag'.
Ik: 'Inderdaad' (*hee, heeft hij toch enig empathisch vermogen???*)
Hij: 'Ik heb het ook zwaar vandaag'.
Ik: 'Oh, waarom??' (*toch niet...*, het was gewoon een inleiding voor een lang verhaal over)
Hij: 'Ik ging vanochtend bijna twee keer onderuit omdat het zo glad was' , met het daaropvolgende verhaal.
De rest van de verhalen (diverse uiteenzettingen over zijn niet-bruisende leven) laat ik maar even voor wat ze waren.

Mijn Fev1 was even goed, of eigenlijk dus even slecht, als de laatste keer dat ik blies. Dat is nog steeds tien procent onder de geblazen Fev1 van einde zomer. Balen!
Na de longverpleegkundige, sprak ik de longarts. Mijn klachten (meer hoesten, waardoor overgeven en verhoging tegen koorts aan en dagelijkse middagdutjes) in combinatie met de niet toegenomen longfunctie, lijken er op te wijzen dat de infectie nog niet goed onder controle is. Ik heb daarom weer een orale kuur voorgescheven gekregen voor de komende drie weken. Afwachten en duimen maar weer.

Vervolgens nog gesproken met de diëtiste, maatschappelijk werkster en fysiotherapeut waar ik me zelf bijna onder de inspanningstest vandaan kletste! Ik had een leuk gesprek met hem over het nut van sporten en hoe ik dit weer op kan pakken zodra Vic naar school gaat. Hierdoor vergat hij de tijd en kon de shuttle run test helaas  ;) niet meer gelopen worden. We namen afscheid van elkaar (de fysio en ik dus) en ik ging verder voor het bloedonderzoek en de thoraxfoto.
Helaas stond de fysio me daar op te wachten. Hij had er toch geen goed gevoel bij dat ik de test niet gelopen had en of ik dat de volgende keer dan maar wilde doen...

Ik ben nu vooral moe. Ik was, nadat ik nog langs de apotheek reed, om kwart over vijf thuis. Dat was tien uur nadat ik vertrokken was van huis.
Je moet wat over hebben voor zo'n dagje uit.

maandag 12 december 2011

Versieren!

Dit jaar wist ik het even niet zo goed. Wel of niet een boom? Het is steevast een periode waarin Sebastiaan weinig thuis is en de versiering (en het kopen van de boom) dus meestal op mij aankomt. Hulp vragen ben ik niet zo heel goed in (ik doe liever altijd alles zelf..) en daarnaast vind ik het versieren en kopen van een boom ook een gezinsaangelegenheid.

Toen Vic echter tussen neus en lippen hoorde dat er mogelijk geen boom kwam, ging hij direct in de contramine. Ik probeerde hem nog te verleiden met een eigen (kunst) boompje op zijn kamer, maar hij wilde dolgraag een echte boom in de woonkamer. Zodra de goedheiligman zijn hielen had gelicht, begon Vic al over de kerstversiering en bijbehorende boom. Ik kon geen winkel voorbij lopen of hij zag wel iets wat toch echt nodig was voor de kerstmis.

Dus ik zwichtte (natuurlijk..) en verraste hem met een boom in de woonkamer (overigens toch 'til-hulp' gevraagd aan de buurman!). Niet een hele grote boom, maar wel een echte boom. Vic was dolgelukkig toen hij de boom zag en wilde de boom direct versieren. De volgende dag zochten we samen op zolder alle kerstspullen bij elkaar. Hij was helemaal 'hyper de pieper'.
Eerst versierde hij een boompje op zijn eigen kamer. Het resultaat mag er wezen, de boom zou niet misstaan bij de dames van lichte zeden.. :). Gekleurde lampjes, glinsterende paddestoeltjes, ballen van Cars, zelfgemaakte versiering van (rose!) strijkkralen en gouden slingers. Alles heeft hij er zelf ingehangen en hij is zo trots!
Vervolgens hebben we samen beneden de boom opgetuigd. Allebei een kerstmuts op, muziekje erbij aan en versieren maar. Alle ballen van Vic hangen in trosjes bij elkaar onderaan in de boom, ze vallen er nog net niet uit. Natuurlijk heb ik het zo gelaten, wat een pracht!
Nu vraagt hij meerdere malen per dag of we nog kerstspulletjes hebben om op te hangen of neer te zetten. Hij is er helemaal vol van! We hebben samen ook al een paar keer het kerstverhaal gelezen in het prachtige (door Dick Bruna) geillustreerde boek. Op het kinderdagverblijf is hij hard aan het oefenen met zijn kerstliedjes. 'Oh Denneboom, wat zijn je takken héél schoon' en 'Kling klokje Ling-e-ling-e-ling', zingt hij.

Dat prachtige stralende snoetje was het allemaal waard! Ik heb zo genoten van het versieren van het huis zo saampjes. En die kerstmuts? Die wil hij alleen binnenshuis op, stel dat iemand hem er buiten mee ziet. Hee.., begint dat nu al???

maandag 5 december 2011

Nieuwe dok!

Sinds vandaag heb ik een nieuwe dokter. Eentje die erg goed voor me zorgt. Hij is soms wat hardhandig, maar wel heel eerlijk: 'het is een harde prik, maar dat geeft niet, het doet geen pijn'. Hij houdt me voortdurend in de gaten. De dokter checkt zeer regelmatig mijn temperatuur en vertelt me dan of het goed of slecht nieuws is, ook mijn bloeddruk wordt vaak bekeken. De uitslag daarvan is soms wat verwarrend, de dokter vertelt dat het vaak tussen de vier en vijf zit. Pleisters moet ik erg lang ophouden. De dokter wijkt niet van mijn zijde, staat voortdurend naast mijn bed. Aan welk cf-centrum hij verbonden is? Aan ons eigen centrum! En hij luistert naar de naam 'dokter Vic'.
Gisteren werd Vic bijzonder verwend door Sint Nicolaas en kreeg onder anderen een heuse doktersset. Doktertje spelen is nu dus wel heel erg leuk. En ach, met de komende liesbreuk-operatie ook een goede voorbereiding.

Om eerlijk te zijn kan ik ook wel weer een dokter gebruiken. Ik ben de laatste twee weken weer flink gaan hoesten, heb enige verhoging en geef (door het hoesten) toch weer over, met name na het avondeten. Het is lastig om de teleurstelling weg te slikken dat ik zo snel na de kuur al weer vol loop met slijm. Ik vind dat we het zo verdiend hebben om even een tijdje (een jaar, weten jullie het plan nog?) rust te hebben. In plaats daarvan hang ik weer boven de wasbak en slik ik met paracetamol de kou in mijn lijf weg.

Natuurlijk hoop ik dat het slechts een virusje is, een tijdelijk iets. Ik ben blij dat ik over twee weken op controle mag naar het UMC, laten we het maar even goed gaan bekijken!