Posts

Gewoon op wintersurvival.

Afbeelding
Na het 'grote-mensen-feest' volgde er natuurlijk ook nog een kinderfeest. Samen met zijn acht vrienden ging Vic op wintersurvival. Omdat ik het fysiek natuurlijk niet meer aan kan om dit soort feestjes zelf vorm te geven (en dit voor Sebastiaan alleen ook niet te doen is), boekten we een wintersurvival in Monster.

Hier werden de jongens drie uur lang ge-entertained en stond alles in het teken van lekker buiten zijn. Sinds we kinderfeestjes geven voor onze Vic, doen we dit ieder jaar buiten. Heerlijk om juist in februari met die gastjes naar buiten te gaan en ze weer thuis te brengen met gloeiende wangen en een rode neus van de kou :).

Het programma startte met boogschieten:

Daarna gingen ze op de kickbike een tocht maken. Ik bleef achter om even met m'n koppie in de zon wat nieuwe energie op te doen.

Vervolgens bouwden ze met twee kano's, wat planken en touw een boot om met elkaar mee het water op te gaan:

We warmden op bij een kampvuurtje en roosterden marshmallows.…

Gewoon een tiener!

Afbeelding
In 2008 beviel ik van onze prachtige zoon. Nu is het 2018. Ons kind is TIEN!

Een zoet, klein, fijn mannetje dat zich in de loop der jaren ontwikkelde tot een onwijs lief en sociaal mens. Een jongen die voor anderen zorgt, maar inmiddels ook heel goed kan aangeven wat hij zelf wil. Een blij kind, dat de dag door huppelt, maar ook heel serieus kan zijn. Een mannetje dat nog steeds heerlijk tegen me aan komt zitten op de bank, maar die liever geen kussen meer uitdeelt. Die over straat gaat met een stoer loopje en zijn handen in de zakken.
Maar ook een heel verantwoordelijk kind, dat trouw zijn taakjes uitvoert en zijn huiswerk maakt. Een jongen die nog steeds slecht tegen zijn verlies kan en moet huilen als hij een gezelschapsspelletje niet kan winnen. En daar ook veel last van heeft. Maar vervolgens mij leert schaken en dan laat winnen.

Dit mooie mannetje werd vorige week tien jaar! En ik vind dat echt wel een 'dingetje'. Ons kind wordt groot! Leidt steeds meer zijn eigen leve…

Gewoon naar Arnhem en de kracht van liefde -93

Afbeelding
In januari ging ik samen met zus een weekeind weg.
Voor wie het niet wist; ik heb een oudere zus. En nee, ze heeft geen CF.

We boekten een weekeind Arnhem in een fijn hotel net buiten het centrum. Dit betekende wel dat we met de fiets het centrum in moesten. Helaas bood het hotel geen e-bikes aan.
Mijn grootste les werd dan ook dat ik niet meer kan fietsen op een 'normale fiets'. Toen ik op vrijdag ook nog een lekke band had op de terugweg en zaterdag een fiets die doortrapte, moest zus wel heel hard duwen om mij terug naar het hotel te krijgen.

Maar het mocht de pret niet drukken. We sliepen heerlijk uit, waren dit weekeind eens geen mama's maar gewoon twee zussen op pad. Ik kocht leuke kleding, we keken onze ogen uit in de zeven straatjes, rustten uit met bakjes koffie, gingen uit eten en pakten 's avonds laat de bioscoop. We genoten! En naast onze zussenliefde was er ook een hoop andere liefde te bekennen:



Gewoon kwartet!

'Mag ik van jou in het thema 'ziektes' Cystic Fibrosis?'
'Ja, heb ik!'

'Heb je dan ook in het thema 'ziektes' Borstkanker?
'Ah ruk ja, heb ik ook!'

Heb je dan toevallig ook 'Diabetes'?
'Ja tuurlijk...'

'Ennuh..., heb je dan als laatste ook nog 'Osteoporose'?'
'Tja.....'

'KWARTET!!!!'

Ja. ja. Je leest het goed. Ik heb er weer een prachtige nieuwe diagnose bij; Osteoporose.

In december moest ik naar de oncologe en omdat zij fris en nieuw is, werden er allerlei onderzoeken uit de kast getrokken waaronder een dexa scan (botdichtheidsmeting). In de eerste week van januari belde de oncologe me met het nieuws dat er inderdaad in mijn onderrug osteoporose is gezien en ook mijn linkerheup verzwakt is. Ze vertelde enthousiast over alle wilde plannen die ze heeft in het wijzigen van het behandelbeleid. Van botversterkers via het infuus, tot extra vitaminen en het stoppen van de kankermedicatie.

Ik moet e…

Gewoon de kracht van liefde -92

Afbeelding
Natuurlijk was er in de weerribben een heleboel meer liefde te vinden. Kijk maar:

 In de deurtjes van de bedstede waren hartjes te zien. Als je goed kijkt, zie je onze Vic.
 Dit schattige huisje met hartjes op de luiken, stond langs het water in Giethoorn.
Dit rondje, met een heleboel hartjes er in, was op de muur bevestigd naast de regenpijp. Het lijkt een afdekplaatje voor het één of ander te zijn. Iemand enig idee?

Gewoon in de weerribben en de kracht van liefde -91

Afbeelding
Op 1 januari vertrokken we dus met ons drietjes naar een geweldig huisje in de weerribben. Geen nieuwjaarsbezoekjes voor ons dit jaar, maar een nieuw jaar starten met ons gezinnetje op een heerlijke, relaxte plek.
Natuurlijk had ik dus nog last van mijn buik, maar of ik nu thuis hing op de bank, of ergens anders op een bank lag te netflixen, maakte ook niet meer uit.

Ik merk de laatste tijd dat ik vooral herinneringen wil maken. Of Vic zich later zal herinneren dat we de hele kerstvakantie wat aangerommeld hebben of hij zich kan herinneren dat we ooit in de weerribben zijn geweest..? Dan is de keus makkelijk gemaakt.

Het was een heerlijk en fijn huisje; luxe en smaakvol ingericht. Hier wat kiekjes:

 Uitzicht uit het huisje  Uitzicht op een huisje  Wat een fijn huisje  Buiten klooien met zijn zakmes  Zelfs ik zat nog even buiten na dagen binnen te hebben geleefd  Vic sliep in een bedstee! We gingen een middagje naar een heel rustig Giethoorn
En ook hier 'de kracht van liefde'…

Gewoon een praatje poep..!

Afbeelding
Medio december kreeg ik last van mijn buik. Nu gebeurt me dit vaker. Inmiddels herken ik al vroeg de signalen en vaak krijg ik met een extra zakje macrogol (laxeermiddel) de pijn met een dag of drie weg. Ook dit keer lukte dat gelukkig, maar na een paar dagen kwam de pijn weer terug en nu erger.
Dus voegde ik twee zakjes toe, maar dat hielp niet.

Na overleg met het ziekenhuis, begon ik aan de twee liter laxeerdrank per dag (kleanprep). Op 24 december dronk ik de laatste liters om ‘s avonds aan te kunnen schuiven bij ons Vega pop up diner. Eerste kerstdag ging het redelijk, maar tweede kerstdag nam de pijn weer aanzienlijk toe.

Na overleg met het ziekenhuis besloten we opnieuw een ronde kleanprep (1 liter) in te gaan gecombineerd met twee zakjes macrogol. Weer vijf dagen (en de jaarwisseling) gingen al laxerend voorbij. Ik was het inmiddels goed zat, hing alleen maar met pijn op de bank en sliep snachts slecht door de pijn. Desondanks gingen we op 1 januari een midweek weg (volgend blo…