vrijdag 27 januari 2012

Gewoon trots!

Om zes uur ging de wekker... Op naar het ziekenhuis voor de operatie van het liesbreukje van Vic. Uiteraard hadden we hem goed voorbereid op de operatie. Vic vindt het heel prettig om duidelijk te weten wat er gaat gebeuren. Vooral eerlijk zijn, werkt het beste voor hem. Tijdens mijn opleiding heb ik een jaar stage gelopen in een ziekenhuis als pedagogisch medewerker (tja, dat dat kon met mijn CF..), dus ervaring genoeg om kinderen voor te bereiden. Ook is het ziekenhuis geen onbekend terrein voor Vic. Als ik hem bijvoorbeeld uitleg dat er een infuusje zal worden geprikt, weet hij precies wat een infuus is.

Hij kwam dan ook vol enthousiasme uit bed. In het donker liepen we, samen met aap en giraf, het ziekenhuis in. De zuster was helemaal verbaasd dat Vic alles over zich heen liet komen. Het operatiehemd was wel erg groot en het preventief zetten van de zetpil toch echt minder leuk, maar verder verliep alles met groot gemak.
Vic was als eerste aan de beurt. We hadden besloten dat papa met hem mee zou gaan de OK in. Ik hoorde dat Vic het daar geweldig heeft gedaan. Het prikken van het infuusje was toch wel pijnlijk ondanks de 'toverzalf' en mislukte helaas. Dus toch met een kapje onder zeil. Dit deed hij ontzettend goed. De anesthesist en pedagogisch medewerkster waren ook verbaasd over dit kleine mannetje die zo ontzettend dapper was.

Na drie kwartier was de operatie voorbij en geslaagd! Wel was er nog veel groen slijm bij hem weg gezogen en werd ons geadviseerd een ab-kuurtje aan te vragen om longontsteking te voorkomen.
Het eerste uurtje was hij wat van slag en mocht ik niet van zijn zijde wijken. Daarna at hij drie (!!) beschuiten en wilde hij naar de spelkamer. Vijf uurtjes na binnenkomst waren we thuis.
Alsof er niets gebeurd was, vroeg hij om allerlei lekkers en dat mag natuurlijk op een dag als vandaag! Ongelooflijk hoe snel hij herstelt. We gooiden al weer over met een ballon, hij liep de trap op en keek de hele middag heerlijk televisie.

Ook vandaag houden we nog een televisie-dagje. Maar als je goed kijkt naar Vic, lijkt het alsof er gisteren niets is gebeurd! Slechts de hechtingen, pleisters en zetpillen die we vandaag nog moeten geven, herinneren ons aan de liesbreuk-operatie van gisteren.
Wat een grote kanjer is ons ventje! Wat ben ik trots op hem!

dinsdag 24 januari 2012

Gewoon loslaten!

Gisteren was het zover: onze grote, kleine jongen ging wennen op de basisschool. De avond van te voren had ik zijn rugzakje klaar gelegd, appeltje erbij, pakjes appelsap en zijn nieuwe broodbakje.
Toen ik 'sochtends op zijn kamer kwam lag hij nog heerlijk te slapen; met zijn prachtige pure gezichtje, zijn lange wimpers en aap in zijn armen. Mijn kleine mannetje die nu al zo groot was dat hij vandaag naar school ging. Ik maakte hem wakker en het eerste wat hij zei was: 'joepie, ik mag vandaag naar school!'.
Het was even wennen dat hij geen televisie mocht kijken (dat mag normaal op de kinderdagverblijf-dagen), maar de Donald Duckjes waren toch ook wel erg leuk om doorheen te bladeren bij zijn boterham.

Hoewel ik dacht dat ik alles goed getimed had, kwamen we net op tijd aan bij zijn nieuwe school (voortaan toch eerder weg!). Het bleek die ochtend 'inloop' te zijn, hetgeen betekende dat ouders de klas in mochten en een tijdje bij hun kind mogen kijken. Vic werd aan een puzzeltje gezet en ik hielp hem wat op gang. Hij vond alles prima, keek wat in het rond en was blij dat iemand uit het KDV bij hem in de klas zit.

Tja en toen moest ik weg. Ik gaf Vic een dikke kroel en kus. Toen realiseerde hij zich dat ik echt weg ging. En daar kwamen de tranen. Hij probeerde ze heel dapper binnen te houden en ik vervolgens ook. Ik bracht Vic naar de juf, bij wie hij op schoot ging zitten. Met tranen in mijn ogen zwaaide ik gedag en eenmaal 'om het hoekje' barstte ik in huilen uit.
Klaar! Afgesloten! Weer een periode voorbij! Ik weet dat het niet zo zwart-wit is. Ik weet dat Vic er aan toe is, dat het goed voor hem is, voor zijn ontwikkeling. Ik zie alle voordelen, maar ik voelde vooral even alle nadelen.
Loslaten is nooit mijn sterkste kant geweest. Ik regisseer graag, heb graag controle over het leven (handig met een chronische ziekte..), ik ben een planner.

Na drie uur mocht ik Vic weer ophalen. Bij aankomst had hij zijn shirt achterstevoren aan. Hij bleek gegymd te hebben die ochtend en zichzelf te hebben aangekleed. :) Op een akkefietje bij gym na (iemand was tegen hem opgebotst en toen had hij gehuild), was het goed gegaan. Hij had in de kring kennis gemaakt met alle kindjes, heerlijk zijn appeltje gegeten, gegymd en met auto's gespeeld. Zelf vertelde hij dat het leuk was geweest. Wat een grote kanjer!
Deze week gaat hij niet meer oefenen, omdat hij donderdag wordt geholpen aan zijn liesbreukje. Volgende week mag hij opnieuw twee daagjes gaan wennen.

Kortom; het was een dag met pieken en dalen. Een dag die in het teken stond van loslaten!
En dat kan ik, ..... heus!

vrijdag 20 januari 2012

Gewoon zwanger?

Wees eens eerlijk. Kijk eens goed. Hoeveel weken zou je me geven?
Zestien weken zwangerschap, twintig misschien?


Al ruim twee weken loop ik er zo bij, 's avonds ben ik op mijn 'best'. Ik barst uit mijn voegen!
Het is dus wel duidelijk waarom ik volgende week naar de maag-lever-darm-specialist moet...

vrijdag 13 januari 2012

Gewoon Grenzeloos.

Gedachteloos begon ik gisteren aan het nieuwe boek wat die dag bezorgd was. Heerlijk nog even wat lezen voor het slapen gaan, mijn gedachten verzetten, om daarna heerlijk weg te kunnen zakken in een diepe slaap (hetgeen sinds het stoppen met de kuur ook weer veel beter lukt!). Ik las en ik las en het lukte me niet het boek weg te leggen. Na een half uur dwong ik mezelf er toch toe. Morgen zou er immers weer een nieuwe dag zijn.

Het werd een nacht van niks! De gedachten dreven in het rond, maakten me onrustig, hielden me wakker. Misschien toch niet helemaal het juiste boek gekozen, begreep ik opeens. Ik kan soms zo heerlijk naïef in het leven staan... :)
Eerder las ik het boek Ademloos van Kim Moelands. Kim is een CF-collega en haar boek was prachtig maar confronterend. Nu is er een nieuw boek van haar uit; Grenzeloos. Het vertelt over haar strijd en over de nieuwe longen die zij uiteindelijk kreeg.

De hoofdstukken die ik gister las, waren vooral confronterend. Het vertelt over haar achteruitgang, hoe ze binnen een jaar opeens transplantatie-waardig werd. Over klaplongen, over bijna stikken... Over slechte ervaringen met mijn ziekenhuis.
En hoewel ik niets op mezelf wilde betrekken, is dat wat ik vervolgens de hele nacht heb gedaan. Hoelang zal het nog goed (genoeg) met me gaan? Als het haar gebeurd, waarom mij dan niet? Natuurlijk kan ik ook denken: als het haar gebeurd, waarom mij dan ook? Maar dat is lastig jezelf op te leggen midden in de donkere nacht.

Inmiddels ben ik ook een stuk verder in het boek en ligt Kim, as we speak, net op de OK om haar nieuwe longen in ontvangst te mogen nemen. Ik heb nog een 'half boek' te gaan.
Knap aan het boek vind ik vooral dat het een ode aan de liefde is. Over de ongelooflijke kracht tussen twee mensen die er alles aan doen om samen een mooie toekomst tegemoet te mogen gaan.

En uiteraard is dat ook onze wens! Dat we zonder grenzen nog heel lang van elkaar mogen genieten, Sebastiaan, Vic en ik en alle lieve mensen om ons heen.

maandag 9 januari 2012

Gewoon fijn!

Vorige week had ik het er toevallig met Sebastiaan over: hoe goed het voor mij was geweest dat ik in 2011 de 'I outrun CF' had meegelopen. Na maanden (soms letterlijk) lam geslagen te zijn geweest door de CF en na maanden onrust in mijn hoofd te hebben gehad door de CF, besloot ik middels de loop een vuist te maken tegen CF. Ik zou het leven weer in eigen handen nemen. Dat ik drie weken daarna werd opgenomen, voelde niet meer als falen. Mijn deelname had me een enorme energieboost gegeven.

Miss Piggy kondigde aan dat er dit jaar opnieuw een 'I outrun CF-loop' plaats gaat vinden. Helaas, helaas kan ik dit jaar niet meedoen. We hebben al een andere, belangrijke afspraak staan. Jammer, ik had er graag weer gestaan met alle CF-collegae op zo'n heerlijke plek als Scheveningen.
Het is prachtig om te zien dat er zo veel leuke, inspirerende initiatieven zijn in de strijd tegen CF. Ik denk bijvoorbeeld aan Aap in Actie in samenwerking met De Verrassingstas (ook Vic heeft natuurlijk deze schattige apen in bezit). Maar ook aan Run for your Son.

Ik ben niet iemand die zal vragen of een ander deel wil nemen aan dit soort initiatieven. Ik wil jullie niet stalken en zelf de keuze geven wat je doet. Daarom heb ik besloten gewoon eenmalig hier op mijn weblog aandacht te besteden aan dit soort initiatieven. Ik ben namelijk blij dat deze mensen er zijn! Iedere extra euro helpt mee in onze strijd.

woensdag 4 januari 2012

Gewoon vier!

Over een maand wordt kleine Vic alweer vier jaar oud...VIER JAAR OUD!!!

Natuurlijk weet ik nog als de dag van gisteren dat hij geboren werd, dat kleine menneke dat tegen me aan lag en ik nooit meer los wilde laten. De uren dat ik met hem op de bank zat en stiekem ook zelf even in slaap viel. De heerlijke geluidjes die uit zijn kamer klonken, toen hij zijn stem ging ontdekken. Het genieten van het badderen in de tummy tub en het huilen als hij er weer uit moest. De groei in het contact en zijn eerste woordjes. Het bananenhapje dat hij kreeg voor de eerste keer. Het draaien, kruipen en lopen wat hij maar niet onder de knie kreeg. Zijn eerste verjaardag die mij geheel overweldigde en hem ook. De keer dat hij een hele mango op at. De kippetjes ('pitties') op vakantie waar hij vrolijk achteraan kroop. Het trotse gezichtje toen hij los kon lopen. Het genieten van het spelen met zijn vriendjes. De mening die er kwam over de te dragen kleding. De eerste keer dat hij poppetjes ging tekenen. Het plasje op het potje. De blijdschap toen hij voor in de auto mocht zitten (uiteraard in zijn autostoel).
Het is slechts een kleine opsomming van prachtige momenten van de afgelopen vier jaar.

En nu? Nu wordt hij vier jaar. Een nieuwe fase breekt aan. Volgende week hebben we een eerste afspraak op zijn school.
Vic lijkt er naar uit te zien om te gaan. Hij geniet van samen knutselen, samen spelletjes doen, samen taakjes doen. En dat is nu precies wat school hem ook bieden kan. Hij vindt het heerlijk om in gezelschap van leeftijdsgenoten te vertoeven. En natuurlijk is het goed voor zijn ontwikkeling!

Voor mama is het natuurlijk het lastigst! Het is mijn eerste kind dat naar school gaat en tevens direct het laatste kind. Natuurlijk zal ik stiekem een traantje laten. We sluiten een periode af en er komen nu 'belangrijke anderen' zoals de juf/ meester in zijn leven. Er zullen nieuwe invloeden zijn. Ik hoop dat hij goed valt in de groep en dat hij weerbaarder zal zijn dan ik nu denk.
Ik geniet nu zo van het aankneuteren en straks zullen we vijf dagen per week al vroeg paraat moeten staan. Fysiek hoop ik dat het mij meer oplevert. Hoewel we wel vroeger uit bed moeten, komt er meer ruimte om ook weer het bed in te gaan en meer rust te nemen en te gaan sporten tijdens zijn schooluren.

Het is er tijd voor en ik weet dat het gaat gebeuren. Het is goed zo. Maar heel stiekem zal ik hem best gaan missen!