maandag 29 oktober 2012

Gewoon herfstvakantie.

Afgelopen week had lieve Vic herfstvakantie. Hier een fotoblogje van de dingen die we ondernamen:

We gingen naar de 'Pure markt' in Den Haag waar Vic mocht schilderen.
En inderdaad; zijn vinger in het verband! Tijdens een fietstocht (op de eerste dag van de vakantie!)ging hij onderuit op zijn fietsje en scheurde hierbij zijn nagel aan één kant open. Oeiiiii, pijnlijk!
Met opa Cee gingen we naar het tuincentrum alwaar de kerstmarkt helaas al weer begonnen was. Vic vond het prachtig en keek zijn ogen uit!
Met vriendinnetjes een dagje naar Plaswijckpark. Wat was het leuk! En omdat het thema Halloween was, kon Vic geschminkt worden. En nee: 'ik ben geen batman, ik ben een vleermuis!'. Dussss.
Het hoogtepunt van zijn vakantie was toch wel dat hij bij zijn beste vriendje ging logeren. Twee vierjarige boefjes bij elkaar die vanaf drie uur 's nachts alleen maar hebben liggen keten tot de volgende ochtend..!
De volgende middag hebben we dan ook samen in het grote bed gelegen voor een middagdutje en dat was voor mij wel echt weer een #genietmoment.

Maar ook de kleine dingen die we ondernamen, maakten hem blij. De verjaardagsbezoekjes, samen met de auto door de wasstraat, de tuin snoeien en ook nog:
Naar de pompoenenboerderij! Hij keek er al dagen naar uit en was dolgelukkig toen hij zelf een paar mooie pompoenen mocht uitzoeken.
En natuurlijk patatjes eten en een milkshake drinken bij de grote, gele M.

Vandaag ging hij weer naar school en had hier eigenlijk niet zo'n zin in.
'Ik blijf liever thuis bij jou', was zijn verklaring.
Nou, als ik voorgaande terug zie, snap ik dat wel :).

maandag 15 oktober 2012

Gewoon e-biken.

In het rijtje 'verstandige keuzes' ontbrak nog iets. En het moest er toch eindelijk eens van gaan komen; de aanschaf van die elektrische fiets. Na er eerst over geschreven te hebben (Gewoon fietsen), tips te hebben gevraagd en ook op de Twitter van advies te zijn voorzien, toog ik opgewekt naar de plaatselijke fietsenmaker.
Maar daar werd ik niet echt wijzer. Met een hele hoop meer vragen gingen we weer huiswaarts. Ik oriënteerde me op het net, vroeg wat folders aan en liet het verder een beetje gaan.

Ondertussen wilde lieve Vic nog steeds dolgraag met me naar school fietsen. Met de tong op mijn schoenen kwam ik daar vaak aan en de terugweg ging al niet veel beter.

Afgelopen week was ik er dan ook helemaal klaar mee.
Die nieuwe fiets moest er komen.
EN. WEL. NU!

Een leuke actie bij een fietsenmaker een dorp verder, leverde me de juiste keuze op; een Sparta Emotion C2. Nee, geen hippe, leuke fiets, maar gewoon een 'standaard-fiets' waar zelfs de accu zichtbaar is onder het bagagerek.

Het interesseert me niet, hij rijdt namelijk reuze lekker! De eerste kilometers was het behoorlijk wennen hoor. Veel te hard ging ik vooruit (de fiets kan zelfs 25 km/u) en ik moest vol in de remmen om een paar kinderen te ontwijken. Maar inmiddels begin ik het aardig door te krijgen.

Druk ik het gashendeltje wat aan als ik een klein heuveltje op moet, weet ik wanneer ik de trapondersteuning moet terugschakelen of juist bijschakelen en vind ik het wonderlijk hoe ik de tegenwind kan voelen maar er niets van merk bij het trappen.

Ik denk dat het een goede aankoop is, iets wat ik al veel eerder had moeten doen.

Zie je me zitten? En dat grote ding achterop is mijn sporttas, want ja, ik fietste er vanochtend zelfs vanuit school mee door naar de sportschool.
Het moet niet gekker worden..!

dinsdag 9 oktober 2012

Gewoon inleveren.

Gisteren nam ik afscheid op het werk. Zoals ik al eerder schreef (Gewoon arbeidsverleden) houdt het werken voor mij op.

Aan Vic heb ik verteld dat ik stop met werken zodat ik hem altijd op kan halen van zijn school. Later als hij groter is, zal ik het hem uit gaan leggen.

Ik had zijn hulp nodig bij het maken van de afscheidscadeautjes. Samen knutselden we bijna vijfentwintig kaarsenhoudertjes bij elkaar.


In het begin deed hij flink zijn best; tekende poppetjes, racebanen. Maar na een glaasje of vijf werd het vooral een hoop gekras :). De dag daarna bakten we alles af in de oven en nog een dag later hielp hij me om de waxinelichtjes er in te doen en de kaarsjes in te pakken voor vertrek.
Door het samen te doen, gaf het letterlijk en figuurlijk wat lucht aan het geheel.

Gisterochtend kleurde hij ook direct de dag. Hij vroeg me wat ik die middag ging doen en ik legde hem uit dat ik afscheid ging nemen op het werk.
Hij reageerde met: 'Dan kun jij mij voortaan altijd naar school brengen en ga je lekker nooit, NOOIT, NOOOOOOOOIT meer naar je werk!'.
En bedankt lieve schat, wrijf jij het er nog even in! ;)

De hele dag voelde ik toch wat zenuwen. Hoe zou het zijn? Zou ik niet teveel moeten huilen? Hoe moest ik toch in hemelsnaam gedag gaan zeggen?

Het werd een prachtige, bijzonder gezellige middag. Bijna alle collega's waren er en we genoten met elkaar van een High-tea. Mooie woorden werden er gesproken door mijn oude teamleidster en mijn eigen praatje heb ik met enigszins verwrongen stem toch kunnen houden.
Het mooiste cadeau was een CD die ik kreeg met muziek die speciaal voor mij is uitgekozen door de collega's. Ik heb er vanochtend met flink wat tranen naar geluisterd.

Het voelde alsof ik gewoon weer deel uitmaakte van dit team, die lieve mensen met wie ik zo prettig heb samengewerkt maar ook veel persoonlijke zaken heb gedeeld.
Het voelde alsof ik volgende week weer aan het werk ga, of ik niet weg ben geweest.
Het was fijn zo, het was goed zo.

Afscheid nemen betekent in dit geval inleveren, letterlijk en figuurlijk:


Maar zoals eerder geschreven: dit is wat het is. Er is geen keus en ik weet waar ik het voor doe!

Bij thuiskomst wachtte mij een grote bos bloemen van Sebastiaan en een stralende glimlach van Vic toen ik hem vertelde dat iedereen zijn kaarsjes zo mooi vond.

Lieve collega's; bedankt voor alles!

zaterdag 6 oktober 2012

Gewoon doorgaan.

Naast alle onrust (vadertje onverwachts in het ziekenhuis, voorbereiden op het werkafscheid, belangrijke documenten die echt mijn aandacht vragen, Sebastiaan die vrijwel continu werkt, het oriënteren op een eventuele ziekenhuis-overstap), probeer ik vooral hier thuis de rust te bewaren. Mezelf niet te verliezen in de onrust.

Ik merk dat er een soort van dagelijks evenwicht is, maar zodra er maar iets gebeurd ik direct uit balans wordt gebracht. Dus probeer ik deze week de balans weer te herstellen. Weer drie keer per week te sporten, middagdutjes te doen, me niet te druk te maken over het huishouden en het gewone leven zo veel mogelijk door te laten draaien.

En verhip.. ik sta nog -een soort van- overeind!

Ik heb dus gewoon even geen nieuws te melden hier.
Ik probeer zo goed en zo kwaad mogelijk te balanceren op het koord.
Zowel fysiek als mentaal probeer ik het evenwicht te bewaren.
Ik heb nu gewoon alle energie nodig om overeind te blijven.

Ik heb geleerd te kiezen voor de rust, voor mezelf, mijn gezin, allemaal bedoeld om te (over)leven.

Dus.., wat ik vooral wil zeggen: ik ben er nog!