maandag 24 september 2012

Gewoon genoten.

Gewoon even wat foto's van een heel fijne dag die we beleefden in Nederlands grootste pretpark.


Hoe heerlijk om het genot te zien op het gezicht van ons kind. Zelf herinneringen ophalen en weer voelen hoe het voelde toen je zelf jong was.
En nu weer nieuwe herinneringen vormen met ons eigen gezin.

 
 Natuurlijk op de foto bij Lange Jan


En hoewel het sprookjesbos prachtig was, bleek de Pirana favoriet te zijn.


En hoe vaak je ook zegt dat iets niet echt is, draken die vuur kunnen spuwen blijven spannend.


Eerst de kinderlijke verwondering dat een fakir op een tapijt kan vliegen. Om dan bij de tweede keer op te merken: 'oh ik zie het al, het is niet echt, ik zie een touwtje!'.




zaterdag 15 september 2012

Gewoon arbeidsverleden.

Eigenlijk schrijf ik hier nooit over mijn werk. Ik kan niet uitleggen waarom, maar ik vind dat het niet op mijn weblog past.
Ik probeer hier mijn masker te laten zakken, te vertellen hoe het echt me gaat. In plaats van alleen mijn vrolijke zelf te laten zien, probeer ik hier te tonen hoe CF toch wel deel uitmaakt van ons leven. Verder vind ik dit de plek om te laten zien hoe het is om moeder te zijn, een moeder met CF.
Maar naast het ouderschap en het hebben van CF, zijn er uiteraard ook nog andere kanten in mijn leven, waarvan één het werk is. Ik ben afgestudeerd orthopedagoog en sinds 2002 parttime werkzaam.

Ik hou van mijn werk, ik geniet. Het contact met de cliënten vind ik geweldig. Het oplossen van de 'persoonlijkheids-puzzel', cliënten een (hopelijk) juist zetje te geven.
Het is fijn om een leuke groep collega's om me heen te hebben. Om deel uit te maken van het arbeidsproces. Een plek te hebben waar ik mijn hersens op 'aan' kan zetten en 'gewoon Mara' kan zijn; geen patiënt, geen mama, maar gewoon mezelf met al mijn capaciteiten.

In augustus 2010 moest ik me ziek melden en eigenlijk is het me sindsdien nooit meer gelukt om mijn werk volledig (18 uur) op te pakken. Ik heb het meermaals geprobeerd; arbeidstherapeutisch wat aan de slag, zelfs een tijdje vrij continu negen uur per week gedraaid, maar iedere keer weer gooide die stomme CF roet in het eten. In het begin dacht ik oprecht dat ik het werken wel weer op zou kunnen pakken. Ik zou én kunnen werken, én voor een kind kunnen zorgen, én mijn gezondheid stabiel houden én dan ook nog een leuk, gezellig, sociaal mens kunnen zijn.

Integendeel.
Het lukt me niet meer.

Afgelopen augustus ben ik de WIA ingegaan. En afgelopen week hebben we, in goed overleg besloten dat mijn contract bij mijn werkgever wordt beëindigd (overigens alle lof voor mijn werkgever die mij op alle mogelijke manieren gesteund heeft!)

De afgelopen twee jaar zijn als een rouwproces voor me geweest. Ik weet dat het nu het meest verstandig is om op deze weg verder te gaan.
Het is genoeg zo.
Het is goed zo.
Voor mezelf zorgen kost al meer dan genoeg energie en dan is er ook nog een lief manneke voor wie ik, uiteraard samen met Sebas, moet zorgen.
Ik hoef niet meer alle ballen in de lucht te houden.
Ik kan ze niet meer allemaal in de lucht houden.
Het is klaar.

Hoewel ik dit rationeel weet en begrijp, is het emotioneel best lastig.
Toen ik van de week mijn collega's achter hun computer zag zitten, wilde ik het liefst ook direct inloggen op een computer en allerlei slimme dingen typen. In plaats daarvan verblijf ik overdag op de sportschool en kijk ik Koffietijd...
Ik weet het; zo zwart-wit is het niet (en zo vaak kijk ik ook geen Koffietijd ;)).

Het heeft gewoon even tijd nodig.

Ik ben er trots op dat ik tot mijn 34e deel heb kunnen uitmaken van het arbeidsproces. Ik heb er aan geproefd en zal het ontzettend gaan missen. Maar zoals zoveel: het is nu eenmaal niet anders!
Ik zal blijven genieten van de dingen die ik wel kan, van alles wat ik mee mag maken in het leven.

Dit is wat het is.

Binnenkort zal ik afscheid gaan nemen op het werk. Ik weet dat het met een hoop tranen gepaard zal gaan. Het is nu eenmaal niet mijn keus, mijn lichaam dwingt me hiertoe.
Maar ik zal vol trots en met mooie herinneringen afscheid nemen.

zaterdag 8 september 2012

Gewoon zomaar.

'Misschien moet je eens stoppen met roken', 

riep een willekeurige voorbijgangster toen ik net bij mijn positieven kwam na een flinke hoestbui in de Vroom en Dreesmann.

Voor het eerst durfde ik ad rem te antwoorden.

'Mevrouw, als dat de oorzaak zou zijn, was ik direct gestopt met roken'. 

Geschrokken keek de dame in kwestie me aan.
'Uhm.., sorry, het klonk echt als een rokershoestje'. 

'Ik zou willen dat het een rokershoestje was'. 

Zo.
Met opgeheven hoofd (en ietwat kromme rug) liep ik weg.

Boos,
Trots,
En met lichte schuldgevoelens.

donderdag 6 september 2012

Gewoon het schoolplein.

Toen Vic naar school ging, kreeg ook ik er letterlijk en figuurlijk een hele nieuwe wereld bij. En om eerlijk te zijn? Ik snapte helemaal niets van de gedragsregels van het schoolplein.
Maar het zit in mij hè, de analyticus. Ik moest en zou de boel ontleden...

In eerste instantie trok ik me vooral terug. Ten eerste was ik altijd te vroeg op school (stond ik daar weer een beetje met mijn mobiel in de hand), meestal was ik moeder drie of vier die stond te wachten. Dat bleek niet handig te zijn, als niemand je kent, komt er niemand op je af. En omdat je er als eerste staat, sluit je ook zelf niet meer bij iemand aan. Dus ging ik net iets later weg van huis.

Het tweede probleem was dat ik echt geen idee had welke ouder er nu bij de klas van Vic hoorde en dan moest ik ook nog begrijpen welk kind er bij hoorde, terwijl ik ook nog eens de namen van de kinderen niet kende. Whaaaaaaaaaaaaaaaaa! Mijn zus gaf de tip om vooral bij kijkochtenden goed op te letten en de verbanden te leggen. Dus dat deed ik; ik hield oren en ogen open en ook bij het wegbrengen lette ik beter op. Ook het meegaan op schoolreisje zorgde er al gauw voor dat ik meer moeders leerde kennen.

Punt drie is, maar dat is geen probleem, dat de ouders die de school bezoeken een bepaald soort ouders lijken te zijn. Moeders zien er 's ochtends tip-top verzorgd uit (die staan vast heeel vroeg op) en de SUV's rijden af en aan. Ik voel me prima in mijn heerlijke Twingootje, ga ook zeker niet zonder mascara de deur uit, maar verschijn gerust in sportkleding op school. Prima!

Om een lang verhaal kort te maken, inmiddels heb ik mijn draai helemaal gevonden! Ik weet bij welke ouders ik wel en niet wil gaan staan voor een praatje, heb door meerdere speeldates andere ouders leren kennen en snap eindelijk wie bij wie hoort. Maar ik vind het een vak apart hoor!
Ik heb er een heel nieuw netwerk bij, probeer alles te onthouden en uiteindelijk allemaal ten gunste van mijn kind. Maar ik snap nu het kunstje, ik voel me niet meer een toeschouwer maar neem inmiddels deel aan de wereld die het schoolplein heet!