dinsdag 26 juni 2012

Gewoon taartje, praatje, daadje.

Terwijl ik langzaam aan toch een klein beetje meer ga hoesten, probeer ik ondertussen ook vooral leuke dingen met Vic te doen. Vorige week hadden we een koffiedate bij het geweldige taarten-en-koeken-tentje 'Koekela'.
Een aantal jaar geleden ging ik, vanwege mijn werk, regelmatig met het openbaar vervoer naar het centrum van de stad. Toen echter mijn gezondheid achteruit holde, en de mexicaanse griep zijn intrede deed, besloot ik afstand te nemen van het openbaar vervoer. Op het werk kreeg ik een 'eigen parkeerplaats' en ik raakte nog meer aan mijn autootje verknocht.

Vic en ik rijden dan ook samen stad en land af in mijn autootje. Hij zit prinsje heerlijk op de bijrijdersstoel en regelt de knoppen van de radio. Onderwijl kletst hij mij de oren van het hoofd. We drinken samen een pakje appelsap, eten een krentenbolletje en zingen uit volle borst mee.

Het uitje 'Koekela' dus. Het leek me leuk om met Vic een keer met het openbaar vervoer te gaan. Voor mij een hele onderneming en best energie-rovend, maar zo leuk voor Vic om eens mee te maken.
Dus gingen we, met Spiderman-paraplu en al, op weg naar de metro. Daar ging natuurlijk van alles mis; een verkoopautomaat die weigerde, mijn persoonlijke chipknip die verlopen bleek te zijn, de metro die net voorbij reed.
Uiteindelijk geraakten we toch in de metro en lieve Vic genoot!
Daarna zelfs nog een stukje met de tram en daarna heerlijk taartjes eten! Vics favoriete taart is de worteltjestaart. Hij herkent de worteltjestaart van Koekela inmiddels uit duizenden (wordt ook bij ons in het in dorp verkocht).

De terugweg werden we gelukkig door vriendin-lief meegenomen in de auto.
Zo heerlijk om te merken hoe Vic geniet van de kleine dingen in het leven en zijn eigen analyses er op los laat; 'Mama, is de metro nog sneller dan Cars?'.

zaterdag 16 juni 2012

Gewoon op schoolreis.

Het liefst zou ik een heel actieve schoolmoeder zijn. Zo'n moeder die helpt met lezen, schooluitjes, schoonmaken, ja zelfs met luizen pluizen! Maar ook hierin moet ik mijn beperkingen kennen, goed voor mezelf zorgen. Dus hoewel ik mogelijk een wat 'luie indruk' maak op de andere ouders (en ja, dat vind ik wel vervelend) zeg ik meestal nee als er weer hulp wordt gevraagd bij de diverse activiteiten.
Gisteren echter ging de klas op schoolreisje naar het museum voor communicatie. Het was slechts een ochtend, dus meldde ik me aan. Wat heb ik genoten!!! En de kinderen natuurlijk ook, daar gaat het om!

In mijn groepje kreeg ik Vic, zijn beste vriendje en een schattig, loensend mannetje van vier die alleen knikte en de hele ochtend met zijn plakhandje in de mijne rondliep. De voorpret begon al in de auto waar Vic en zijn vriendje honderduit aan het kletsen waren en het andere mannetje stilletjes mee zat te luisteren en soms een woordje fluisterde wat ik absoluut niet kon verstaan.

Het museum was leuk opgezet en de groep werd daar begeleid door de medewerkers. De schoolmoeders hoefden dus alleen hun eigen kindjes wat in toom te houden. Het was zo genieten om Vic in een 'andere rol' te zien. Geweldig om te zien hoe hij geniet van het samenzijn met zijn vriendje, hoe hij zijn rol in deze groep vorm heeft gegeven, al zo goed zijn eigen koers kan varen en al zo enorm groot is.
Het ging in het museum vooral over het tonen van emoties (nog best lastige materie voor de jongste kleuters) en je rol in de groep. Verder was er praktisch veel aandacht voor de post en met name voor de oude postsorteermachine.


Na afloop weer door het drukke Den Haag terug rijden naar school. Vic en zijn vriendje kletsten en lachten weer. En het andere mannetje viel in slaap op de achterbank :).

Het was een heerlijke ochtend! Ik word hier zo blij van. Gewoon een keer mee kunnen gaan en gewoon de 'mama van Vic' te kunnen zijn. Heerlijk drie van die kleine gastjes om me heen. Ik kan best schoolmoeder zijn, zolang ik het maar goed doseer.

donderdag 14 juni 2012

Gewoon sport.

Ik voel het niet.
Ik heb het niet.
Die enorme drang om me aan te sluiten bij de voetbalgekte.


Top initiatief die oranje Cf-apen (daar doe ik dan wel aan mee!).

Ik weet nog dat mijn vader vroeger altijd Studio Sport keek, dat vond ik echt het stomste van het hele weekend. Ook weet ik nog dat we op zondag, als we terugreden uit Drenthe (waar we een geweldig vakantiehuisje hadden waar ik met veel plezier aan terug denk) op de terugweg voetbal luisterden en mijn zus en ik dan niet te hard mochten praten. Daar was en ben ik niet zo goed in: niet praten en niet te hard praten.

Ik trof een man (Sebas dus) die niet van voetbal houdt. Uberhaupt kijken wij geen sport. We zijn geen liefhebbers van grote of kleine sportevenementen en zo gaat ook het EK voetbal aan ons voorbij.
Ik moet overigens eerlijk bekennen dat we wel tijdens het WK een aantal wedstrijden hebben gezien. Gewoon voor de gezelligheid, een samenzijn met de buren waarbij wij toevallig voetbal keken. Ook moet ik bekennen dat ik het oranje Supertrash jurkje heb gekocht, maar nog niet heb aangehad. Het komt vast nog wel eens van pas!

Wat het persoonlijk sporten betreft; ik ben druk bezig! Ik bezoek trouw drie keer per week de sportschool en tref de fysio hierbij één keer per week. Hoewel het sporten in het begin vooral leuk en nieuw was, merk ik nu dat het sporten ook vooral wel een verplichting is. Een vaste ronde die ik drie keer per week MOET draaien. Het kost een hoop tijd en een hoop energie, maar ach..; alles voor het goede doel. Ik sla dus niet over en doe hard mijn best.

Of dat ook gezegd kan worden van onze voetballende vrienden laat ik maar even in het midden.