donderdag 19 december 2013

Gewoon mijn herder.

Op de school van Vic waren uiteraard ook allerlei kerstactiviteiten. Dit jaar had juf bedacht om het kerstspel na te spelen in de kerk. Kleuters die mee wilden doen, mochten zich melden. En zo kwam het dat Vic herder wilde zijn.

Dagen voorafgaand aan de woensdag hoorde ik al allerlei nieuwe kerstliedjes voorbij komen. We zochten een prachtige, dikke stok voor de herder en spraken met zijn vriendje, die ook herder was, af wat de jongens aan zouden doen.

Gisteren was de grote dag! In een prachtige oude kerk in ons dorp, werd een kerkdienst gehouden. De kleutertjes die meededen mochten plaatsnemen voor het altaar. Daar zaten ze; Josef, Maria, een ezel, schaapjes, een heleboel engeltjes en twee herders :).
Het kerstspel was geweldig en deze moeder liet een traan, meerdere zelfs.

Naast dat het fantastisch en ontroerend is om ons vijfjarig kind als herder in de kerk te zien, geeft natuurlijk mijn situatie het geheel een extra sausje. Een half jaar geleden kreeg ik te horen dat ik naast Cystic Fibrosis, kanker heb. Ik wist toen niet of ik er überhaupt bij zou zijn met de kerst.
En nu was ik er gewoon.
In de kerk.
Bij mijn zoon, de herder!

's Avonds vond het kerstdiner plaats. En omdat ik dit jaar klassenmoeder ben, werd ik uitgenodigd om mee te eten met de kleuterklas van Vic. Eerst vroeg ik hem of hij het leuk zou vinden als ik er bij zou zijn. Zijn gezichtje lichtte op.
Hij stelde wel één voorwaarde.

Hij wilde mijn kleding uitzoeken.
Hahahaha!
Dat mocht natuurlijk.

Hij wilde graag dat ik iets met sterretjes droeg en gelukkig had ik nog zoiets in mijn kast. En er moest een grote bloem in mijn haar, want dat vindt hij zo mooi.

Ik at met de kleutertjes. Nouja...at? Ik zat erbij en keek ernaar.
En GENOOT! Optimaal. Zoals ik de hele dag al deed.

Want hoewel ik snap dat sommigen dit soort genieten misschien burgerlijk of kneuterig vinden, is er voor mij één ding al jaren duidelijk. Eén ding waarvan ik hoop dat iedereen het kan:

HET GROTE GENIETEN ZIT IN KLEINE DINGEN!

donderdag 12 december 2013

Gewoon de papa's en mama's.

En toen was opeens het sprookje van de kerstman voorbij...
Het is niet zo dat wij de afgelopen jaren het vaak over de kerstman hebben gehad of heel hard bezig zijn geweest hem hierin te laten geloven. De kerstman kwam gewoon één of twee cadeautjes brengen, die dan op Vic lagen te wachten onder de kerstboom.

Afgelopen maandag riep hij vlak voor het slapen gaan naar beneden:
'mama, denk jij dat de kerstman echt bestaat?'.
Oeiiiii, gewetensvraag. Wat nu?, dacht ik onderaan de trap.
'uhm..ik denk van wel'. 'En jij?', vroeg ik hem.
'Ik denk dat de kerstman niet bestaat', was zijn antwoord.
'En waarom denk je dat de kerstman niet bestaat', vroeg ik hem.
'Omdat juf dat zegt'. Bedankt juf  dat we zelf mogen beslissen wat we aan ons kind vertellen..
'Maar wie legt er dan de cadeautjes onder de kerstboom denk je?', vroeg ik hem.
'Oja, zei hij, 'dan denk ik toch dat de kerstman bestaat en zal ik dat tegen juf zeggen', was zijn antwoord.

De dag daarna zette hij precies voor het slapen gaan een veelbetekenende blik op en vroeg me:
'mama, leggen de papa's en mama's soms de cadeautjes onder de boom?'. Dit had zijn vriendje tegen hem gezegd. Ik besloot eerlijk te zijn.
'Kom lieve schat, we gaan nog even samen zitten en dan leg ik het je uit'.

Dikke, dikke tranen met tuiten, een heleboel tuiten. Gewoon omdat de kerstman niet bestaat.
'En dan heb je wel pasen en Sinterklaas en nu bestaat de kerstman niet', gooide hij er tussen door. Ik hield maar even wijselijk mijn mond..
'En hoe doen jullie dat dan met de cadeautjes?', vroeg hij me al huilend.
'Nou, we kopen kerstpapier en leggen de cadeaus dan ingepakt onder de boom voor je'.
Ook mijn geruststellende 'je krijgt echt nog wel een cadeautje onder de boom' hielp niet tegen de tranen.
Vervolgens zei hij ook nog:
'Jullie zouden toch altijd eerlijk tegen mij zijn?' (oeiiiii, doink). 'En waarom zei jij dan gister dat de kerstman wel bestaat en nu bestaat de kerstman toch niet'. Oepsssss, dus legde ik hem uit dat ik het gisteren ook een moeilijke vraag vond en het even lastig vond wat ik moest antwoorden.

Na een hele hoop tranen ('ik denk dat ik nu echt niet meer kan slapen') viel hij als een blok in slaap om gelukkig de volgende ochtend vrolijk wakker te worden.
We hebben nu bedacht dat we samen een cadeautje voor papa gaan kopen om onder de boom te leggen, waarop hij direct zei dat hij dan ook wel een cadeau voor mij wilde kopen (lieverdje!).
En hoewel ik hem had gezegd dat hij niet aan andere (jongere) kinderen moet vertellen over de kerstman was het eerste wat hij gisteren aan zijn zwemvriendje vroeg die kwam spelen:
'weet jij dat de papa's en mama's de cadeautjes onder de boom leggen en niet de kerstman?'.....

dinsdag 10 december 2013

Gewoon kneuterig.

Gelukkig gaan momenteel hier de dagen ook voorbij met heerlijk aankneuteren.

We haalden de Sint nog een paar keer binnen, vierden de 65e verjaardag van oma Cee en vierden thuis pakjesavond. Hoe prachtig was zijn verwachtingsvolle gezicht toen er op de ramen werd gebonst en hij buiten de zak met cadeaus zag staan. En hij vond het helemaal niet raar dat de buurman ook nog toevallig voorbij liep met vuilnis onder zijn arm... ;-)

En nu maken we ons langzaam op voor de kerstdagen. We knutselen ons samen suf met de glitterlijm, strijkkralen, stokken en al wat meer.
Komend weekeind gaan ook wij de boom zetten. Een echte boom beneden en een eigen boompje voor Vic op zijn kamer die hij weer vol mag hangen met alles wat hij mooi vindt..!

Volgende week mag Vic tijdens het kerstfeest in de kerk met school herder spelen, samen met zijn vriendje. Nooit geweten dat een mens zo trots kan zijn op zulke kleine grote dingen; ons lieve mannetje als herder in de kerk; hahahaha, fantastisch!

Verder probeer ik zoveel mogelijk te fietsen met Vic. Lang leve de e-bike.
En verder zoek ik mijn beweging weer volop in de sportschool.
Aan mij zal het niet liggen ;-).