woensdag 20 juli 2016

Gewoon met mezelf!

In februari voelde ik me niet top. Via de mail kreeg ik een nieuwsbrief van een atelier in Den Haag. De sympathieke kunstenares had ik leren kennen via de 'kunstkar' tijdens mijn verblijf in het Haga. Ze bood een schildervakantie in Frankrijk aan, precies in de week dat Vic met scouting op kamp zou zijn.

En ondanks mijn fysieke en mentale lusteloosheid ging er opeens een vonkje branden!
Dat leek me leuk!!!
Een week weg met mezelf. Weer leren vertrouwen op mezelf, maar ook nieuwe dingen leren in een groep waar ik niemand kende. Er waren wat haken en ogen, maar ik was getriggered.

Om een lang verhaal kort te maken; het ging uiteindelijk niet door! Ik moest een kamer delen met een onbekende en dat wil en kan ik niet meer. Naast dat ik gesteld ben op mijn privacy, rochel en hoest ik zo veel, wil ik ruimte om in alle anonimiteit mijn medicatie te nemen en wil ik gewoon met één borst in slaap kunnen vallen zonder dat iedereen direct ziet dat ik ook nog borstkanker heb gehad.

Maar er was een zaadje geplant. Dus zocht ik naar retraite-weken, balansvakanties en schildercursussen, maar niks kon me bekoren. Toen ik via natuurhuisje.nl een ontzettend leuk huisje zag, was ik verkocht!

Ik ging een midweek met mezelf op vakantie. Zo kon ik eerst Vic uitzwaaien, nog uit eten met Sebastiaan om me daarna terug te trekken in mijn huisje en op tijd terug te zijn om Vic weer te halen.

Het was heerlijk!!!

Ik deed de hele dag wat ik zelf wilde, zonder dat iemand wat aan me vroeg of dat ik rekening met iemand moest houden. Ik kneuterde fijn aan met mezelf. Ik haakte een tasje:


 Zat met zicht op de weilanden lekker wat te tekenen;
 En huurde een e-bike om te gaan geocachen;
Bovenal genoot ik van de rust. Van het met mezelf zijn.
Het is heerlijk om me te realiseren dat ik het (uiteindelijk weer) heel fijn heb met mezelf. Dat ik het gewoon redde in mijn eentje. Dat ik niet meer bang ben om alleen te zijn.

Ik genoot van het 'gewoon maar zijn'. 'De boel de boel'.
En van de prachtige vergezichten:

Volgend jaar weer! :)

zaterdag 16 juli 2016

Gewoon de kracht van liefde -56

Ik ging afgelopen week een midweek met mezelf weg.
Daarover in een volgend blogje meer.

Eerst is het weer tijd voor een kiekje, de kracht van liefde!

Deze zag ik tijdens het geocachen. Ik vond het hartje eerder dan het 'schatje' dat ik zocht...



dinsdag 12 juli 2016

Gewoon borsten.

Vorige week dinsdag moest mijn borst op de foto. Nee, niet zomaar een foto natuurlijk, maar een heuse geplette mammografie! Niet mijn meest favoriete uitje en vaak toch ook zenuwslopend, dus was ik dit jaar zo verstandig eens niet alleen naar de mammografie te gaan.

Mijn rechterborst wordt twee keer geplet tussen twee platen waarbij er ook nog eens opgelet moet worden dat mijn PAC niet mee wordt geplet, aangezien deze bovenin de rechterborst zit. Na het maken van de mammografie word ik in het hokje gezet en mag ik wachten of alles gelukt is.

De afgelopen twee jaar kreeg ik direct mijn uitslag te horen, dus dat verwachtte ik ook dit jaar.
De minuten in het hokje tikken traag, te traag voorbij. Ik kan alleen maar mijn handen vouwen en vragen of de uitslag alsjeblieft goed mag zijn...

Als de verpleegkundige komt, zegt ze dat alles er goed op staat. Ik kijk haar vragend en verheugd aan; 'betekent dit dat dat de uitslag ook goed is?'. Ze zegt me dat er geen mammografiedokter in de buurt is om de foto te beoordelen en ik moet wachten op het uitslaggesprek met de chirurg.

Teleurgesteld rijden we samen naar huis. In de auto komen mijn tranen. Wat betekent het dat ik nu niks hoor? Is het echt waar dat de foto nog niet beoordeeld kon worden of zegt ze dat alleen maar? Zal mijn gevoel dan toch niet goed zijn en is het slecht nieuws?
Mijn onzekerheid slaat in alle hevigheid toe.

Ik moet twee dagen wachten op de uitslag (protocol is eigenlijk een week, maar dat vind ik zo stom dat ik heb gezegd dat ik al na twee dagen de uitslag wil...). Moedertje gaat dit keer mee.
Ik merk dat er weer allerlei herinneringen naar boven komen aan die periode; het voelen van het bobbeltje, de moeilijke gesprekken die ik moest voeren met mijn man en ouders, dat we nog op vakantie gingen en het daar aan Vic vertelden.., het komt allemaal voorbij.

Na lang wachten mogen we de spreekkamer binnen. De arts begint een gezelligheidsgesprekje ('hoe gaat het met je? En hoe gaat het met je longen?') en ik denk alleen maar; geef me die uitslag, NU!
Dan spreekt hij de verlossende woorden: 'je foto's waren goed!'.

Pfiew! Mijn klotsende oksels komen tot bedaren en ik kijk mijn moeder lachend aan.
Hij voelt nog even de borstkas en oksels na en dan word ik weer voor een jaar weg gestuurd.

Joepie!!! De vakantie kan beginnen!

zondag 10 juli 2016

Gewoon de kracht van liefde -55

De blik van een kind.

Hoe het onbevangen de wereld inkijkt. Zich kan verwonderen over de mooie dingen die het ziet. Hoe het het leven eenvoudiger maakt. 

Sommige vriendinnen hebben kinderen die voortdurend hartjes voor mij vinden. Ook mijn eigen kind is een meester in het vinden van hartjes. 
 
Dit hartje kreeg ik toegestuurd, een kind vond het voor me:


Kinderen zijn de kracht van liefde! 


zondag 3 juli 2016

Gewoon de kracht van liefde -54

Afgelopen week ging ik op mijn e-bike naar Rotterdam. Wat genoot ik van het ritje, van al het moois wat er onderweg te zien is. Als je in de berm kijkt, zie je de prachtigste bloemen staan waarbij ik me iedere keer weer afvraag waarom we dit eigenlijk onkruid noemen.

Ook is het geweldig om eens goed naar boven te kijken, er staan zulke prachtige bomen en met de zon door het bladerdek word je gewoon betoverd!

In het centrum van Rotterdam viel het me op dat ik op heel veel verkeersborden hartjes geplakt zag. Zal er nog iemand zijn die graag de kracht van liefde wil verkondigen?