dinsdag 28 augustus 2012

Gewoon wennen.

Het is weer even flink wennen. Voor mij dan, hè? Vorige week maandag begon de school van Vic weer. Vic vond het allemaal wel best. Hij stond weer met al zijn vrolijkheid in alle vroegte naast zijn bed, gaf de juf een handje en startte met zijn nieuwe schooljaar als kleuter van groep één.
Om kwart over drie kwam hij weer veel trots naar buiten met zijn beste vriendje en de vraag of het vriendje 'alsjeblieft, als-je-blieft' bij hem mocht blijven spelen.

Halverwege de week kwam ik mezelf tegen; zo ontzettend moe! Iedere ochtend gaat de wekker weer om kwart over zeven en hoe vroeg ik ook naar bed ga, ik ben gewoon nog moe bij het opstaan. Dan moet ik natuurlijk drie keer per week naar de sportschool. Wilde Vic opeens steeds op de fiets naar school (En dat gun ik hem zo enorm, omdat hij zo trots en blij is als hij zelf mag fietsen. Echter ik moet natuurlijk nog een extra keer terug en heen.). Zijn er kleine huishoudelijke klusjes die ik zelf moet doen (de wassen, de vaatwasser uitruimen), ging Sebastiaan weer werken en moest ik dus weer zelf koken en boodschappen doen, had ik een gezellig bakje koffie gepland en begreep ik even niet meer zo goed wanneer ik dan zelf nog naar bed kon gaan voor een middagdutje. Dan nog enige onrust over beslissingen van het UWV (waar ik hier verder even niet op inga) en een bezoek aan het AZU en het feest was compleet.

De eerste schoolweek en mama Mara was al gevloerd!

Deze week probeer ik het dus anders aan te pakken. Dagelijks neem ik de tijd om overdag naar bed te gaan, mijn rust staat voorop. Daarnaast moet de fysiofitness doorgaan en alles wat ik verder nog kan is dan mooi meegenomen. Vanmiddag is Vic uit spelen bij een vriendje van school en dat betekent (door het continu-rooster) een lange dag voor mezelf. Letterlijk en figuurlijk even op adem komen.

Wat een beetje roet in het eten gooit, is een klein griepje. Vic werd verkouden en natuurlijk nam ik dat van het weekend over. Dus nu heb ik een hoofd vol snot, lichte hoofdpijn, (ik denk wat, maar niet gemeten) verhoging en wat meer sputum. Nog meer reden om pas op de plaats te maken dus!
Hopelijk zijn mijn lijf en ik snel weer gewend aan het nieuwe-oude-ritme. Vic heeft er in ieder geval geen problemen mee :).

vrijdag 24 augustus 2012

Gewoon stabiel!

Ik mocht weer langs komen, 'slechts op bezoek', controle in het AZU.

Ook dit keer was de start van de dag bij de longfunctie-poli. En wie ontving mij daar natuurlijk met open armen? Hahahahaha. De Autist!
Vol goede moed nam ik plaats, immers: wie is er al vier maanden lang keihard aan het trainen?
IK natuurlijk! De fysio had gezegd dat ze hoge verwachtingen had van mijn te blazen longfunctie en ook de AZU-fysio had destijds gezegd dat het vele sporten een positieve invloed zou hebben op mijn longfunctie.

Ik blies drie procent meer. En in eerste instantie was dat, eerlijk gezegd, een teleurstelling. Mijn longen voelen namelijk rustiger, zelfs wat ruimer. Ik train me een ongeluk en maak nu zo veel keuzes voor mezelf dat ik wetenschappelijk bewijs wil dat ik goed bezig ben! Drie procent kan namelijk het verschil zijn tussen een goede of een slechte dag blazen (dit werd bevestigd door de nurse practioner).
Dus leuk, maar blij was ik niet.

Dus tweette ik een post, belde en appte ik. En steeds meer bekroop me het gevoel dat ik eigenlijk toch wel wat ondankbaar was geweest. Het is namelijk wel drie procent MEER! Het gaat niet slechter met me en uiteindelijk ben ik dan misschien PAS vier maanden aan het sporten. En, dat wist ik eigenlijk al, het gaat eigenlijk om hoe ik me voel, niet wat de cijfers me zeggen.
Ik moet me richten op de langere termijn, het feit dat het nu relatief rustig is. Ook begreep ik al gauw dat de meeste CF-collegae niet direct procentuele resultaten zien naar aanleiding van het sporten (ook al is dit volgens de nurse practioner wel wetenschappelijk bewezen).

De longarts was tevreden. Hij benoemde met name mijn toegenomen gewicht als positief punt. Zal ik het vertellen? Toen ik werd opgenomen in februari woog ik, let op, TIEN kilo minder dan nu... TIEN kilo...! Je snapt dat die bikini-foto's ook dit jaar weer niet geweldig zijn ;D.

Ik denk dat ik dus door moet gaan op deze ingeslagen weg; rust nemen, voor mezelf kiezen, doseren, trouw blijven sporten, toegeven aan middagdutjes, gezond eten, structuur en regelmaat houden.

dinsdag 21 augustus 2012

Gewoon fietsen.

Toen ik moeder werd, kocht ik al vrij snel een mama-fiets. Ik was voor de zwangerschap in goede conditie, sportte vier keer per week op vrijwillige basis en zag het helemaal voor me hoe ik de polder onveilig zou maken met Vic voorop in het zitje.

De werkelijkheid wees echter anders uit. Het ging met mij fysiek steeds slechter en ik werd meer en meer beste vrienden met mijn Twingootje. Fiets roestte weg in ons schuurtje. Zo nu en dan, in een wat rustigere periode, verliet Fiets de schuur. Of als de oma's op kwamen passen/ logeren/ zorgen, werd Fiets opeens dagelijks gebruikt.

Omdat ik niet mee kan rennen, leerde Sebastiaan Vic fietsen. Eerst met en vervolgens zonder zijwielen.
Vic geniet! Sinds kort kan hij ook op zijn 'grote' fiets fietsen. Samen met papa Sebas maakt hij de buurt onveilig op zijn fiets. Afgelopen weekend fietsten zij samen zelfs ruim een uur door de polder.

Maar wat hij het allerliefste wilde, was op zijn fiets naar school. Nu ligt de school van Vic niet erg in de buurt. In mijn fietstempo doen we er een kwartier over en daarnaast had ik nog niet eerder met Vic samen gefietst.
Vanochtend beloofde ik hem echter dat we samen op de fiets naar school zouden gaan. Vic was zo blij en zo trots! Prachtig om te zien. Dus daar gingen we. En op een kleine botsing tussen onze voorwielen na, ging het enorm goed. Vic zette vol trots zijn fiets in het rek en ik beloonde hem met een high-five.

We hebben beiden zo genoten van het ritje dat ik dit zeker vaker met hem zou willen doen.
Op de terugweg merkte ik echter weer dat het toch allemaal best wat veel voor me was. De rest van de ochtend heb ik flink gehoest. En nee, het warme, benauwde weer helpt dan niet mee. Dus heb ik met mezelf afgesproken dat het nu toch eens moet. Ik ga me oriënteren op een elektrische fiets.
De vraag aan jullie: waar moet ik op letten bij de aanschaf? Iemand nog goede tips/ ervaringen?

zaterdag 18 augustus 2012

Gewoon logeren.

Ik ging dus uit logeren.
Bij mijn zoontje!

De voorpret begon al vroeg op de avond. Samen pizza maken en deze heerlijk oppeuzelen bij de televisie. Cars 2 natuurlijk.
Dan naar bed. Hij wat later, ik wat eerder dan normaal. Samen tanden poetsen.
Samen op mijn matras. Vic leest mij een boek voor (geweldig hoe hij alles onthoudt!) en daarna lees ik hem een boek voor. Dan klinken er nep-windjes en nep-snurkjes uit het bed van Vic. Dolle pret natuurlijk! 

Net voor middernacht word ik wakker. Vic ligt ondersteboven in zijn bed. Zijn prachtige koppie ligt gevaarlijk op de bedrand. Zijn lieve knuistje steekt uit. Zacht vouw ik mijn hand om de zijne. Ik doe mijn ogen dicht. 
Compleet.
Gelukkig.

dinsdag 14 augustus 2012

Gewoon 'La dolce vita!'

Ja, ja, nog één dan om het af te leren. Een laatste fotootje en dan hou ik (voorlopig) op over onze heerlijke vakantie in Italië.

Aankneuteren in het Como-meer

Overigens best bijzonder dat wij zoveel foto's van de achterkant maken.

Het 'gewone leven' vangt hier weer langzaam aan. Sebastiaan heeft zijn eerste werkdag achter de rug en vanaf volgende week gaat Vic weer naar school. Maar eerst gaat hij nog een nachtje logeren bij opa en oma en mag ik vrijdagnacht bij Vic komen logeren.
Ook het fyio-fitnessen heb ik al weer helemaal opgepakt, met wisselend succes. Het zal er wel bij horen. Ik ga in ieder geval trouw drie keer per week naar de sportschool.

En verder genieten we gewoon nog steeds heerlijk na van 'la dolce vita' en proberen we dit (uitgeruste) vakantiegevoel zo lang mogelijk vast te houden!


donderdag 9 augustus 2012

Gewoon bellisima - II

Een paar dagen voordat we op vakantie gingen, liep het opeens vast. Grrrrrr; dikke file weer in mijn stomme buik. Al weken geen buikpijn meer gehad en nu opeens, vlak voor vertrek, een opgezette buik van jewelste. Ik begon aan de pure lepels Roosvicee-laxo en bezocht het toilet weer zo vaak in de hoop enige verlichting te kunnen krijgen. Het mocht echter niet baten.
Dus ging de Roosvicee-laxo en een extra voorraad Movicolon mee op vakantie en kruiste ik mijn vingers in de hoop dat het op vakantie over zou gaan. En hee. Dat ging het!
Ik weet niet waarom, ik weet niet hoe, maar na een paar dagen lostte de file in mijn buik zich vanzelf op. Zal het de olijfolie zijn geweest?

Voor het eerst nam ik dit jaar, naast de twee tassen medicatie, een extra (preventieve) antibioticakuur mee. De schrik zat er nog goed in na onze vakantie vorig jaar, toen ik in Denemarken een longbloeding kreeg en het daarna al snel weer bergafwaarts ging. Dus zonder overleg met het ziekenhuis, bekeek ik mijn voorraad medicatie op zolder (ik zou een kleine 'Albert-teek', zoals Vic zegt, kunnen beginnen) en stopte snel een extra kuur in de kast voor je-weet-maar-nooit.

Maar je-weet-maar-nooit kwam niet voorbij! De doosjes bleven netjes in de tas zitten en gingen uiteindelijk weer net zo netjes mee naar huis en terug naar zolder.
De fysieke vakantie-beperkingen waren dit jaar dus heel goed te doen! Natuurlijk hadden we een tempo van niks en deden we ook niks (behalve eten, veel eten, en op het strandje rondhangen), maar het was zo fijn dat ik niet teleurgesteld werd door mijn lijf. De beperkingen waren voorspelbaar.
We hadden expres appartementen geboekt op de begane grond, zodat ik geen trappen hoefde te lopen (killing!).

Vanwege onze hobby geocaching (en omdat er twee oude forten stonden) gingen we twee keer bergopwaarts. Dat is iets wat ik nog steeds niet kan! Hoewel het gewone looppaden waren, kan ik met mijn longen niet meer stijgen. Lieve Vic rende voorop en kwam mij, zo lief, steeds ophalen.
De weg naar Forte di Fuentes

Met zijn kleine handje in de mijne en de vraag of hij een beetje zachter of juist harder moest lopen, zorgde hij zo lief voor me. Met de nodige onderbrekingen, hoestbuien en flinke ademteugen, kwam ik boven.
Wat ik me, gek genoeg, realiseerde (het volgende is mogelijk wat wazig) is dat ik 'op mijn longen' naar boven loop. Ik vergeet dat ik mijn beenspieren moet inzetten en niet op een soort uithoudinsgvermogen en laatste lucht moet gaan lopen. Opeens begreep ik ook waarom ik dus mijn beenspieren moet trainen tijdens de fysiofitness (laat gevallen kwartje dus). Helaas kwam dit inzicht ook pas aan het einde van de vakantie, dus of ik het ook kan toepassen is nog niet helemaal duidelijk :).




zondag 5 augustus 2012

Gewoon bellisima!

Dus gingen we naar Italië. Omdat het weer in Nederland zo slecht was, besloten we plotsklaps een paar dagen eerder weg te gaan en boekten we op de valreep een prachtig hotel in Trento. Voor een structuurbehoeftig type als ik best even lastig en een heus avontuur. Opeens had ik nog maar twee dagen om alles voor te bereiden.
Dinsdagnacht vertrokken we naar Trento. Ik zal nooit meer de prachtige grijns van oor tot oor vergeten op het gezicht van Vic om twee uur 's nachts die uitriep: 'we gaan naar Italië' om vervolgens om half vijf al wakker te worden en te vragen of we er al waren en niet meer te gaan slapen.

De eerste dagen genoten we van de plotselinge rust, het prachtige hotel en aten we onze buiken rond bij de meest heerlijke restaurantjes.

Chillen in de jacuzzi (Trento)

Vervolgens gingen we in het weekend door naar ons huisje aan het Gardameer. We hadden er een prachtig uitzicht en een geweldig zwembad. Het huisje was wat aan de krappe kant, maar prima te doen. Sebastiaan leerde er Vic los zwemmen en die is inmiddels helemaal watervrij! Verder hebben we vooral genoten van het gezelschap. Onze lieve vrienden verbleven er in de buurt en ook de buren vertoefden aan het Gardameer. Dus dat werd natuurlijk met elkaar bakjes koffie drinken en gezellig eten. Top!
Uitzicht op het Gardameer

Na een week gingen we weer verder. We hadden een tweede huisje gehuurd aan het Comomeer. Deze omgeving sprak ons wat meer aan; veel minder toeristisch en een meer ontspannen sfeer naar mijn mening. Ook nu voerden we eigenlijk de hele dag niet veel uit; we aten veelal buiten de deur en gingen dagelijks naar een strandje alwaar onze Vic zelf rond zwom. Grappig was het toen Vic aangaf, terwijl we op het strandje lagen, dat hij moest plassen. Wij gaven aan dat hij voor een keertje wel in het meer mocht plassen. Vic liep naar de rand van het meer, trok zijn broekje naar beneden en ging staand plassen... Je zag de andere gasten kijken 'bij wie hoort dat kind?'. Hoe genant, maar ook hoe komisch!

Mijn lieve mannen in het Comomeer

Afgelopen vrijdagnacht zijn we naar huis gereden. We kijken terug op een heerlijke gezinsvakantie; fijn relaxed! Het weer was, op wat buitjes in de eerste week na, prachtig, het eten heerlijk en het gezelschap geweldig!