woensdag 14 december 2016

Gewoon boezem-praatjes!

Toen ik borstkanker kreeg was al snel duidelijk dat een borstsparende operatie niet zoveel zin had met zo'n kleine cupmaat als de mijne. Ook leek bestralen (wat nodig is na een dergelijke operatie) geen optie voor mij te zijn, omdat mijn longen onder het gebied liggen wat bestraald zou worden en dus ook enige schade kunnen oplopen.

Sowieso koos ik voor volledige amputatie, dit gaf mij een gevoel van veiligheid; 'laten we al die kanker maar van mijn lichaam afhalen'. Ik wist dat ik anders nooit meer veilig naar mijn linkerborst zou kijken. Alles wat ik zou voelen, zou ik wantrouwen.
Ik besloot wel dat ik graag direct mijn linkerborst weer wilde laten opvullen; immers, zonder borst was ik geen vrouw. Dacht ik.
De artsen haalden me echter al snel uit die droom. Nee.., niet van het vrouw zijn, maar wel van 'opvullen en siliconen'. Onnodige operaties zouden ook onnodige (long)risico's kunnen betekenen. Dus moesten we al heel snel beslissen dat dit het dus was...

De dag na de amputatie van mijn borst kwam de mamacare-verpleegkundige langs met één van de meest wanstaltige bh-tjes die ik gezien heb. Met aquarium-watten mocht ik thuis het bh-tje vullen.
Na één dag was ik daar al klaar mee. Het was geen gezicht, het zat niet lekker en ik wilde het gewoon niet. Dus smeet ik het witte vod aan de kant.

Na drie maanden meldde ik me bij onze dorpse lingeriewinkel, gespecialiseerd in protheses. Ik trof een geweldig leuke, rap van tong, verkoopster en het werd een feest. Ik kreeg een nieuwe borst voor in mijn bh en we kwamen er achter dat er zelfs een merk BH was (marie jo) waarvan ik de gewone bh's kan dragen.

Inmiddels mag ik dit jaar nog alweer mijn vierde prothese uitzoeken. Ik ben er achter gekomen dat mijn vrouw-zijn helemaal niet samenhangt met één of twee borsten. Natuurlijk is het mooier om twee borsten te hebben, maar ik ben nog net zo'n leuke vrouw als voor mijn amputatie.

Laatst hoorde ik via via over de breiboezem. Ik schoot er helemaal van in de lach.
De breiboezem bestaat uit een groep vrijwilligers die voor andere vrouwen borsten breit.

GEBREIDE BORSTEN!!!

Vind je het niet een giller?

Als fervent haakster en borstkanker-vrouw moest ik contact opnemen, ik was zo nieuwsgierig geworden. Helaas bleek er geen haakpatroon beschikbaar te zijn, maar er zouden voor mij protheses worden gebreid.

Na een aantal weken mocht ik deze ergens in Rotterdam op gaan halen. Van te voren weet je niet welke kleur de prothese heeft en ik bleek er zelfs twee te krijgen ('voor als er één in de was zit', zei de mevrouw achter de balie). Kijk..., zo zagen ze er uit:


Het zijn net twee tennisballen met tepels er op!! Ik vond het hilarisch.
Wat ze goed doen is dat er een opening inzit waar je wat vulling in kunt doen en uit kunt halen en de borsten kunnen zo de was in!

Ik ben er nog niet helemaal over uit wat ik er verder van vindt. De vorm is minder natuurlijk dan bij een gewone prothese, maar het gewicht van de prothese is wel ideaal (super licht) en het feit dat deze in de wasmachine kan is ook top.

Ik vind het super lief dat er door Nederland heen allemaal vrouwen borsten aan het breien zijn. En hoewel het misschien kneuterig is en deze prothese het misschien uiteindelijk niet voor mij is, vind ik het wel een geweldig initiatief!

woensdag 7 december 2016

Gewoon Sint en de kracht van liefde -71

Onze Vic is nu ruim acht jaar en hoewel ik het anders had gedacht, zat hij dit jaar nog volop in het Sinterklaas-gebeuren. Ondanks dat hij in een combinatieklas zit met groep zes, zijn beste vriendjes niet meer geloven, drong er (voor zover wij weten) niks tot hem door.

Tijdens het kijken van het eerste Sinterklaasjournaal, constateerde hij dat 'die ene piet niet zwart was'. De volgende dag begon hij opeens over 'hulpsinterklazen' en dat iemand in de klas hem had gevraagd of hij 'het geheim van sinterklaas kende'. Hij had geen idee waar zijn klasgenoot het over had.

Dus zette hij vol overgave zijn schoen en kon van de zenuwen nauwelijks slapen die nacht. Het was één groot feest de afgelopen dagen. Van het binnenhalen van Sinterklaas, tot rommelpiet die 's nachts langs was geweest, tot uiteindelijk pakjesavond. Hij genoot en wij genoten met hem mee.

Nu gaan we ons langzaam opmaken voor de volgende feestdagen; kerstmis en de jaarwisseling.

donderdag 1 december 2016

Gewoon koper en de kracht van (onze) liefde -70

Op 18 mei 2004 traden lief en ik in het huwelijk.

Vanuit ons huisje in Rotterdam gaven we elkaar op een zonnige dag het jawoord.
Wat was het een fijne dag met al onze lieve familie en vrienden om ons heen.

Hoewel voor sommigen een huwelijk 'niet belangrijk' is, ben ik heel blij dat wij op die dag nogmaals echt voor elkaar kozen. Het voelde en voelt heel speciaal om man en vrouw te zijn.

Afgelopen 18 november was het inmiddels twaalfenhalf  jaar geleden dat we trouwden. Hoe bijzonder dat we nu al ons koperen huwelijk konden vieren. Ineens voel je je dan heel 'groot'. Immers; een twaalfenhalf jarig huwelijk vieren, is dat niet iets wat onze ouders doen?

We gaven geen groot feest, gingen gewoon fijn met ons drietjes naar de bioscoop en een hapje eten. Taartjes aten we met de ouders. En kaartjes vielen op de mat:

Ik ben trots op de kracht van onze liefde. De kracht van liefde met een koperen randje!

maandag 14 november 2016

Gewoon de kracht van liefde -69

Vorig jaar miste ik tot mijn grote verdriet een hoop belangrijke feesten. De zeven weken opname in het Haga hakte niet alleen op mij in, maar vooral ook op mijn gezin; het mannetje dat mij miste op belangrijke momenten.

Zo was ik er niet met Halloween. Voor hem is dit wel het grootste feest van het jaar. De tuin wordt versierd, hoe enger hoe beter en 's avonds gaan we al bibberend de huizen langs waarbij de één het nog gekker (grafstenen met de namen van eigen kinderen) dan de ander (liggend in een lijkenkist) maakt.

Maar dit jaar was ik er bij! We kochten een geweldig pak voor het ventje:
Ik genoot!
Domweg van het zijn.
Dankbaar.

Het maakte ook wel weer heel zichtbaar hoe ik er vorig jaar juist niet bij was ('weet je nog mama, vorig jaar..... oh nee, toen was jij er niet bij.'). Evenals met de intocht die ik miste vorig jaar.

Mooi is dan wel weer dat Vic mooie herinneringen heeft aan het feit dat we in het Haga-restaurant Sinterklaas-kleurplaten gingen kleuren samen met Sintliedjes op de achtergrond. 'Dat vond ik zo gezellig, mama'.

Maar dit jaar zaten we voor de televisie en zong ik mee en zag ik Sinterklaas voet aan wal zetten in Maassluis om vervolgens in ons dorp ook Sinterklaas binnen te halen. Wat heerlijk en wat fijn dat ik er bij ben!

dinsdag 8 november 2016

Gewoon de kracht van liefde - 68

Het is weer tijd voor natte neuzen.
De eerste verkoudheid heb ik gelukkig goed doorstaan. En eigenlijk is dat best wonderlijk!

Het is weer de tijd voor virusjes, vochtige en klamme ruimtes, niezende en proestende mensen.
En wij hopen en duimen alleen maar dat we deze periode zonder kleerscheuren door zullen komen.

Over natte neuzen gesproken...

Het hondje van onze hulp! :D

donderdag 3 november 2016

Gewoon k-k-k-koud en de kracht van liefde - 67

Sinds mijn laatste opname merk ik dat ik het vaak erg koud heb en nu de zomer voorbij is, lijkt dit alleen maar erger te worden.

Het begint vaak in mijn vingertoppen en tenen en trekt vervolgens door mijn hele lijf. Dikke vesten en fleecedekentjes helpen alleen zolang ik op de bank blijf zitten. Maar daar kan ik helaas ook niet de hele dag bivakkeren. Mijn saturatie is tijdens het sporten nauwelijks meer te meten door mijn koude vingertoppen. En het feit dat ik tijdens de training drie liter zuurstof gebruik, maakt me ook niet warmer.
Middeltjes als thee en warme kruiken zijn leuk zolang ik niks doe, maar geven op lange termijn geen resultaat. Een paracetamol (of twee) zorgt er wel voor dat ik het weer warm krijg.

Vorige week was ik in het Haga (stabiel geblazen gelukkig!) en besprak ik het met mijn arts. Hij herkent het niet als specifieke CF-gerelateerde klacht maar het kan wel een ziekte-gerelateerde klacht zijn. Ook het vele medicijngebruik (met al haar bijwerkingen) kan hiertoe bijdragen of bijvoorbeeld één of ander ingewikkeld verhaal met citokionen in het bloed. :-S

Ik ben heel benieuwd of anderen het herkennen en oplossingen weten? Wie heeft de gouden tip?

Een beetje warmte is altijd welkom..., letterlijk en figuurlijk!

dinsdag 25 oktober 2016

Gewoon de griepprik en de kracht van liefde -66

Er zijn voor- en tegenstanders, ook binnen CF-land.
Haal je de griepprik wel of doe je het niet?
Wat is jullie mening hierover?

Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet echt een uitgesproken mening hierover heb.
Ik denk altijd heel eenvoudig; als de longarts het goed voor me vindt, dan doe ik het gewoon.
De beste man heeft er immers voor geleerd, heeft tonnen aan ervaring en het beste met me voor.

Een aantal jaar geleden hebben we besloten om voortaan ook Sebastiaan en Vic te laten vaccineren, dit tot verdriet van Vic. Hij heeft wel eens een jaar de naam van de doktersassistente thuis niet genoemd in de hoop dat we dan de griepprik zouden vergeten. Groot was dan ook de teleurstelling toen de jaarlijkse oproep binnen kwam...

Gisteren gingen we 'm samen halen. Het mannetje was super zenuwachtig en moest van de spanning hard huilen. De grote stuiterbal die hij kreeg van de assistente maakte gelukkig een hoop goed.
We vonden dat we wel een beloning hadden verdiend en besloten na het avondeten samen in het donker naar de Mc Drive te rijden. Daar hebben we onszelf getrakteerd op een Mc Flurry.
Gewoon. Omdat we het verdiend hadden!

Dan nog de kracht van liefde.
Ik heb inmiddels geleerd dat ook in het Sauerland de kracht van liefde te vinden is:




dinsdag 11 oktober 2016

Gewoon de kracht van liefde - 65

Grappig om te zien hoe ook bedrijven soms heel bewust maar vaker onbewust meedoen aan 'de kracht van liefde'.

Kijk maar eens naar dit plafond bij de afhaalchinees:
 En wat dacht je van de grote kluisdeur bij de bank?
Als je eens in een winkel of ander bedrijf staat te wachten op je beurt, kijk dan eens goed in het rond.

maandag 3 oktober 2016

Gewoon de kracht van liefde -64

Het was hier even stil. Ik werd in beslag genomen door de dagelijkse dingen.
Over het algemeen fijne dagelijkse dingen gelukkig.
Binnenkort weer even een uitgebreider verhaal.

Voor nu vooral weer even de kracht van liefde:

En zo is het :)

maandag 19 september 2016

Gewoon de kracht van liefde -63

Ah kak!

Shit zeg...

;)

Was ik nu de kracht van liefde vergeten dit weekeind?

Hihihihihihi :)

zondag 11 september 2016

Gewoon de kracht van liefde -62

Sebastiaan kwam thuis met deze 'over the top'- sleutelhanger. Hij glom aan alle kanten en was zo ontzettend 'fout'.

En zoals dat soms gaat; 'hij was mooi van lelijkheid!' :D

zondag 4 september 2016

Gewoon de kracht van liefde -61

In de vakantie gingen we naar Corpus. Een wens die onze Vic al lang had, want een reis door het lichaam van de mens klonk wel heel spectaculair! De adviesleeftijd is echter acht jaar oud, dus hij moest er een tijdje op wachten. En toen hij net acht was, was ik conditioneel nog niet op orde om een hele dag in een museum te lopen.

Maar nu konden we dan naar Leiden om eindelijk een reis door het lichaam te maken. En natuurlijk zagen we daar ook...:
Met recht een foto van een hart(je)!

donderdag 1 september 2016

Gewoon opvallend.

Inmiddels was het al weer acht weken geleden dat ik mijn gezicht longen liet zien in het Haga.
Dus werd het vandaag weer eens tijd voor een retourtje. Na een flinke sportpauze gedurende de zomervakantie, was het toch wel weer even spannend wat ik zou gaan blazen. En eigenlijk is het sowieso iedere keer spannend als ik weer moet blazen.

Gelukkig blies ik nagenoeg hetzelfde, zelfs een klein beetje meer! Mijn FEV1 was 1.59 liter en dit is procentueel 60 %. Wat een heerlijkheid. Eindelijk, eindelijk tikte ik weer eens de zestig aan!
En ja, een jaar geleden zat ik een stuk hoger, maar een half jaar geleden blies ik een stuk lager. Tegenwoordig ben ik met iedere procent er bij blij!

We bespraken hoe het gaat en ik kon het niet laten om te zeggen dat ik in vergelijking met vorig jaar het gevoel heb dat ik met mijn voet door mijn longen op de rem leef. Maar ik kan wel weer mijn fijne dagelijkse leven leiden en daar ben ik heel gelukkig mee!
De arts gaf aan blij te zijn met de geblazen longfunctie maar benadrukte dat dit uiteraard geen garantie is voor de toekomst. Hij is heel benieuwd hoe ik de komende seizoenen (herfst en winter) door ga komen.

We keken samen in het dossier en ik zag opeens dat de arts na het vorig poli-bezoek (eind juni) een aantekening had gemaakt 'het gaat opvallend goed'. Ik vroeg hem er naar, waarom hij het opvallend vond. Hij gaf eerlijk aan dat hij het na mijn exacerbatie anders had verwacht en een snellere terugval had verwacht. Dat het niet gebeurde had hem eigenlijk verbaasd.

Toen ik later met de verpleegkundige van de afdeling in gesprek ging gaf zij grappig genoeg eigenlijk hetzelfde aan. Zonder dat ik er zelf naar vroeg zei ze dat ze me gelukkig al lang niet meer op de afdeling had gezien. Dat dit op zich wel bijzonder was omdat ze vaak bij CF-ers zien dat als ze eenmaal lange opnames krijgen, vaak de frequentie van de opnames ook toeneemt.

Op de terugweg in de auto liepen de tranen over mijn wangen.

Van geluk.

Van verwarring.

Van verdriet.

Van onzekerheid.

Ik ben heel blij dat ik de verwachtingen niet waar heb gemaakt waarvan nu blijkt dat die er dus wel waren, maar er juist iets positiefs tegenover heb kunnen zetten. Dat ik langzaam uit een diep dal heb mogen klimmen. Een soort trots gevoel dat het me gelukt is.
Maar ook het verdriet dat ik niet weet wanneer het volgende dal komt, de onvoorspelbaarheid van deze rotziekte.
Dat ik zou willen dat ik nu zou weten wat de 'gouden formule' is. Waardoor hou ik het nu wel weer even vol? Wat doe ik anders? Wat doe ik beter? Of doe ik eigenlijk niet gewoon hetzelfde?

Ik kan niet anders doen dan knoerthard aan mezelf blijven werken; therapietrouw te blijven en vooral te genieten van iedere dag. Want als ik één les iedere keer weer geleerd krijg, is dat ik uiteindelijk niet de regisseur ben, dat is helaas de Cystic Fibrosis.

zondag 28 augustus 2016

Gewoon de kracht van liefde -60

Hoe is die slogan ook al weer?
Kerstboom er uit, kamerplant er in?

Hahahaha, nee, het is geen kerst en eigenlijk is het zelfs een heel slecht 'bruggetje' naar de volgende foto's:



Fijne zondag nog!

zondag 21 augustus 2016

Gewoon de kracht van liefde -59

Zo moeder, zo zoon...
In juni maakte ik tijdens een fietsritje richting Rotterdam deze foto:


Lieve Vic ging gisteren in de tuin van opa en oma op 'hartjesjacht' zoals hij het zelf noemde. Op mijn telefoon vond ik deze foto terug:

Mooi hoe we dezelfde kijk op dingen hebben. En niet alleen wat 'hartjes' betreft hoor.

Hij is een observator, net als ik. Ziet het als de kleinste dingen in huis verplaatst zijn, ik nieuwe kleding heb of ergens iets veranderd is.
We zijn samen enorme kletskousen. Kletsen een half uur in een kwartier weg.
We hebben allebei altijd aanstekelijke liedjes in ons hoofd, die we vaak hardop met elkaar delen waardoor de ander het liedje ook weer in het hoofd krijgt...
We voeren de prachtigste gesprekken met elkaar, vooral in de auto kletst het lekker weg als we samen voorin zitten en een eind moeten rijden.

Wat een heerlijkheid; de kracht van liefde!

maandag 15 augustus 2016

Gewoon de kracht van liefde -58

Niet alleen ik zie op vakantie overal de kracht van liefde.
Van verschillende vriendinnen kreeg ik weer geweldige foto's ge-appt.





Dank jullie wel lievies!

dinsdag 9 augustus 2016

Gewoon op vakantie!

Medio juli vertrokken we voor onze gezinsvakantie naar Italië. We hadden een bed en breakfast gehuurd, niet ver van de stad Triëste vandaan. In het dorpje Opicina brachten we ruim een week door, waarbij we de ene dag de stad bezochten met het ouderwetse trammetje dat voor de deur stopte en de andere dag doorbrachten op het privéstrand van Triëste.




Ik leerde er gezondheids-gewijs een aantal dingen:

- hard doorlopen terwijl het ruim 30 dertig graden is om het trammetje te halen, zorgt voor een gigantische hoestbui en tranen van verdriet.
- snorkelen blijk ik nog te kunnen. Snorkelen en zwemmen tegelijk is een no- go!

Na onze vakantie in Italië reden we door voor een week feest vieren met onze vrienden op de camping in Kroatië. Ook daar was het warm. Zolang ik met mijn 'haaktassie' gewoon lekker bij de vouwwagen van onze vrienden bleef zitten ging het goed. Het ietwat steile weggetje op naar onze stacaravan was een wat minder groot succes.
Het mannetje heeft de hele week alleen maar in zijn zwembroek rond gelopen en gespeeld met zijn vriendjes.



Het was heerlijk én gezellig!
Het is zo fijn om met mijn allerliefste lievies op vakantie te kunnen gaan en het daarnaast ontzettend gezellig te hebben met onze vrienden.

Natuurlijk zijn er haken (...;)) en ogen zoals je tussendoor kunt lezen. Ik vind het rot dat ik soms als een soort koningin rond gereden moet worden omdat ik de steile weggetjes niet meer kan nemen. Ik vind het lastig dat ik voortdurend moet stoppen voor weer een hoestbui. Ik vind het vervelend dat er soms vanwege mij dingen niet gedaan kunnen worden.
Maar bovenal ben ik blij dat ik er bij kan zijn en dat we, ondanks mijn noodgedwongen rustige tempo zo kunnen genieten van het samenzijn!

zondag 7 augustus 2016

Gewoon de kracht van liefde -57

Gisteren zijn we thuis gekomen van een heerlijke vakantie naar Italië en Kroatië. Daarover in een later blogje meer. Eerst wat kiekjes van de liefde op vakantie:






woensdag 20 juli 2016

Gewoon met mezelf!

In februari voelde ik me niet top. Via de mail kreeg ik een nieuwsbrief van een atelier in Den Haag. De sympathieke kunstenares had ik leren kennen via de 'kunstkar' tijdens mijn verblijf in het Haga. Ze bood een schildervakantie in Frankrijk aan, precies in de week dat Vic met scouting op kamp zou zijn.

En ondanks mijn fysieke en mentale lusteloosheid ging er opeens een vonkje branden!
Dat leek me leuk!!!
Een week weg met mezelf. Weer leren vertrouwen op mezelf, maar ook nieuwe dingen leren in een groep waar ik niemand kende. Er waren wat haken en ogen, maar ik was getriggered.

Om een lang verhaal kort te maken; het ging uiteindelijk niet door! Ik moest een kamer delen met een onbekende en dat wil en kan ik niet meer. Naast dat ik gesteld ben op mijn privacy, rochel en hoest ik zo veel, wil ik ruimte om in alle anonimiteit mijn medicatie te nemen en wil ik gewoon met één borst in slaap kunnen vallen zonder dat iedereen direct ziet dat ik ook nog borstkanker heb gehad.

Maar er was een zaadje geplant. Dus zocht ik naar retraite-weken, balansvakanties en schildercursussen, maar niks kon me bekoren. Toen ik via natuurhuisje.nl een ontzettend leuk huisje zag, was ik verkocht!

Ik ging een midweek met mezelf op vakantie. Zo kon ik eerst Vic uitzwaaien, nog uit eten met Sebastiaan om me daarna terug te trekken in mijn huisje en op tijd terug te zijn om Vic weer te halen.

Het was heerlijk!!!

Ik deed de hele dag wat ik zelf wilde, zonder dat iemand wat aan me vroeg of dat ik rekening met iemand moest houden. Ik kneuterde fijn aan met mezelf. Ik haakte een tasje:


 Zat met zicht op de weilanden lekker wat te tekenen;
 En huurde een e-bike om te gaan geocachen;
Bovenal genoot ik van de rust. Van het met mezelf zijn.
Het is heerlijk om me te realiseren dat ik het (uiteindelijk weer) heel fijn heb met mezelf. Dat ik het gewoon redde in mijn eentje. Dat ik niet meer bang ben om alleen te zijn.

Ik genoot van het 'gewoon maar zijn'. 'De boel de boel'.
En van de prachtige vergezichten:

Volgend jaar weer! :)

zaterdag 16 juli 2016

Gewoon de kracht van liefde -56

Ik ging afgelopen week een midweek met mezelf weg.
Daarover in een volgend blogje meer.

Eerst is het weer tijd voor een kiekje, de kracht van liefde!

Deze zag ik tijdens het geocachen. Ik vond het hartje eerder dan het 'schatje' dat ik zocht...



dinsdag 12 juli 2016

Gewoon borsten.

Vorige week dinsdag moest mijn borst op de foto. Nee, niet zomaar een foto natuurlijk, maar een heuse geplette mammografie! Niet mijn meest favoriete uitje en vaak toch ook zenuwslopend, dus was ik dit jaar zo verstandig eens niet alleen naar de mammografie te gaan.

Mijn rechterborst wordt twee keer geplet tussen twee platen waarbij er ook nog eens opgelet moet worden dat mijn PAC niet mee wordt geplet, aangezien deze bovenin de rechterborst zit. Na het maken van de mammografie word ik in het hokje gezet en mag ik wachten of alles gelukt is.

De afgelopen twee jaar kreeg ik direct mijn uitslag te horen, dus dat verwachtte ik ook dit jaar.
De minuten in het hokje tikken traag, te traag voorbij. Ik kan alleen maar mijn handen vouwen en vragen of de uitslag alsjeblieft goed mag zijn...

Als de verpleegkundige komt, zegt ze dat alles er goed op staat. Ik kijk haar vragend en verheugd aan; 'betekent dit dat dat de uitslag ook goed is?'. Ze zegt me dat er geen mammografiedokter in de buurt is om de foto te beoordelen en ik moet wachten op het uitslaggesprek met de chirurg.

Teleurgesteld rijden we samen naar huis. In de auto komen mijn tranen. Wat betekent het dat ik nu niks hoor? Is het echt waar dat de foto nog niet beoordeeld kon worden of zegt ze dat alleen maar? Zal mijn gevoel dan toch niet goed zijn en is het slecht nieuws?
Mijn onzekerheid slaat in alle hevigheid toe.

Ik moet twee dagen wachten op de uitslag (protocol is eigenlijk een week, maar dat vind ik zo stom dat ik heb gezegd dat ik al na twee dagen de uitslag wil...). Moedertje gaat dit keer mee.
Ik merk dat er weer allerlei herinneringen naar boven komen aan die periode; het voelen van het bobbeltje, de moeilijke gesprekken die ik moest voeren met mijn man en ouders, dat we nog op vakantie gingen en het daar aan Vic vertelden.., het komt allemaal voorbij.

Na lang wachten mogen we de spreekkamer binnen. De arts begint een gezelligheidsgesprekje ('hoe gaat het met je? En hoe gaat het met je longen?') en ik denk alleen maar; geef me die uitslag, NU!
Dan spreekt hij de verlossende woorden: 'je foto's waren goed!'.

Pfiew! Mijn klotsende oksels komen tot bedaren en ik kijk mijn moeder lachend aan.
Hij voelt nog even de borstkas en oksels na en dan word ik weer voor een jaar weg gestuurd.

Joepie!!! De vakantie kan beginnen!

zondag 10 juli 2016

Gewoon de kracht van liefde -55

De blik van een kind.

Hoe het onbevangen de wereld inkijkt. Zich kan verwonderen over de mooie dingen die het ziet. Hoe het het leven eenvoudiger maakt. 

Sommige vriendinnen hebben kinderen die voortdurend hartjes voor mij vinden. Ook mijn eigen kind is een meester in het vinden van hartjes. 
 
Dit hartje kreeg ik toegestuurd, een kind vond het voor me:


Kinderen zijn de kracht van liefde!