Gisteren zijn we thuis gekomen van een heerlijke vakantie naar Italië en Kroatië. Daarover in een later blogje meer. Eerst wat kiekjes van de liefde op vakantie:
Misschien heel gek, maar ik had het idee dat ik jou samen met je gezin op een terrasje in Leiden zag. Maar voor hetzelfde geld klopt dat helemaal niet:) Vond het toch even geinig je via deze weg gedag te zeggen.
De winter leek dit jaar langer te duren dan normaal. Niet in tijd, niet in temperatuur, maar vooral mentaal. De dagen waren somber en grauw. Als 'opvoeder' ben ik steeds minder nodig. Vic is inmiddels zeventien jaar en doet het goed. Hij is bezig met zijn eindexamen, heeft een leuk bijbaantje en een heel eigen sociaal leven. Precies zoals het hoort! Maar hij zit, terecht (!!) niet meer de hele dag op zijn moeder te wachten. En hoewel ik echt geen sociaal-arm leven heb, waren er ook best wat eenzame dagen bij. Niet om te klagen, maar dit had ik niet eerder zo gevoeld. Ik realiseer me ook dat je niet de hele dag 'aan kunt staan', ik geniet ook oprecht van de rustige momenten, maar het voelde deze winter meer als een 'maar'. Omdat ik natuurlijk arbeidsongeschikt ben en naast het sporten veel tijd doorbreng op de bank, leken de dagen deze winter steeds langer te duren. En hoewel anderen dat misschien zalig zouden vinden, zaten er voor mij soms dagen tussen dat er...
We zijn met ons gezin van drie inmiddels op mooie Europese locaties geweest in de afgelopen jaren. Meestal waren dit strandvakanties aangezien actieve vakanties voor mij fysiek niet haalbaar zijn. Ook het vliegen met zuurstof was een flinke belemmering. Sinds ik aan de Kaftrio zit, gaat het qua energieniveau veel beter en ook wandelen gaat een stuk makkelijker. Daarnaast mag ik sinds een aantal jaar weer zonder zuurstof vliegen. Onze Vic is inmiddels ruim 17 en deed dit jaar eindexamen zoals ik al eerder schreef. Met al het voorgaande in gedachten ontstond dan ook zo'n anderhalf jaar geleden het idee om deze zomer een verre reis te gaan maken. Over de bestemming waren we al snel uit; Japan moest het worden!! Sebastiaan had dit al lang op zijn lijstje staan vanwege het eten en Vic is zeer geïnteresseerd in de Japanse cultuur. Ik vond alles best, zolang ik maar mijn twee mannen bij me heb. Na wikken en wegen besloten we het zelf te organiseren. We boekten een jaar van te voren onze ...
'Ben jij zo verkouden?', vraagt een vreemde aan me terwijl we zitten te wachten op de pilates-les. Radertjes draaien in mijn hoofd. De dame zat zojuist naast me in de kleedkamer, maar volgens mij heb ik niet gehoest. 'Uhh nee, ik heb een longziekte', antwoord ik dan toch maar weer braaf. Waarom volsta ik toch niet met een nee-antwoord? 'Mag ik jou wat vragen', is vervolgens mijn misschien wat bijzonder ingeleide vraag. 'Waarom denk je eigenlijk dat ik verkouden ben?'. Ik vraag het me werkelijk af. Ik heb niet gehoest en ze heeft mijn zuurstofapparaat nog niet opgemerkt. 'Door de manier waarop je ademt, ik hoorde je zo ademen'. Ik denk gek genoeg altijd dat mensen niet aan me zien dat ik ziek ben, het niet opmerken zolang ik niet hoest of inspanning lever en daardoor buiten adem raak. Maar in werkelijkheid zien en horen mensen het dus ook al aan mijn ademhaling. Een tijdje terug kreeg ik de bezorger van de Albert aan de deur. Ik hoefde alleen ...
Hoi Mara,
BeantwoordenVerwijderenMisschien heel gek, maar ik had het idee dat ik jou samen met je gezin op een terrasje in Leiden zag. Maar voor hetzelfde geld klopt dat helemaal niet:) Vond het toch even geinig je via deze weg gedag te zeggen.
Groetjes van een mede cf-er, Marcia
Ohhhh, hahahaha! Dat kan kloppen!
VerwijderenWe zaten er zondagmiddag te lunchen. Wat geweldig, hadden we even gedag kunnen zeggen :)