Gewoon balanceren

Gelukkig kon mijn operatie met enige spoed worden ingepland. Afgesproken werd dat ik me vijf dagen van te voren op zou laten nemen om alvast mijn longen in de ‘marinade’ te leggen zodat deze rustig genoeg zijn voor de narcose.

Op eerste paasdag mocht ik me melden voor een opname in het vertrouwde Haga. De dagen daarvoor nam ik nog even een flinke sport-voorsprong 😉 zodat ik me vanaf zondag bij de situatie neer kon leggen. ‘s middags werd ik aangekoppeld voor een combinatiekuur meropenem en colistine. 

De eerste nacht was ik net eindelijk in slaap aan het vallen toen ik naar mijn andere zij ging en moest hoesten. Ik voelde het direct ‘dit is foute boel’. Een f#&king longbloeding. 😳. Een hele grote longbloeding zelfs. 

Dus kreeg ik nachtelijk bezoek van de zaalarts die mijn longarts wakker ging bellen, moest er extra bloed worden afgenomen en ging ik om 1.45 ‘s nachts naar de röntgen voor een thorax-foto. De volgende dag kreeg ik ook nog een CT-scan. Mijn zeer slechte linkerlong lijkt de veroorzaker te zijn voor de bloeding. Ook werd wel weer duidelijk hoe nauwkeurig we moesten gaan kijken naar mijn beademing voor de narcose. 

Op vrijdag stond de operatie gepland, maar op donderdag bleek ik verhoging/koorts te hebben. Na overleg werd besloten de operatie te annuleren. Ik was niet fit genoeg om de operatie nu te ondergaan. 

Dat was flink schakelen voor me. Ik ging fit het ziekenhuis in, er zijn geen tekenen van infectie en toch had ik een longbloeding gehad, liep ik met verhoging en werd nu niet meer geopereerd. Net toen het mentaal weer even rustig voelde, kwam de volgende klap een nieuwe longbloeding….

Gelukkig was de hoeveelheid en de duur net wat minder, maar het vervelende is dat ik wel nog steeds aan de stollingsmedicatie zit en het er toch doorheen kwam.

Dus werd er weer overlegd door mijn top cf-team en hebben we weer wat kleine wijzigingen aangebracht in het beleid. Ook is het radiologie interventieteam op de hoogte van mijn situatie. Mocht ik van het weekeind toch geëmboliseerd moeten worden, zijn ze al op de hoogte.

Dinsdag vindt er overleg plaats tussen alle betrokken artsen om te kijken wat we moeten gaan doen met mijn operatie.

Het vraagt een hoop mentale schakeling van mezelf deze opname. Daar waar ik fit aankwam, kom ik hier in een of andere ‘shitshow’ terecht die niemand aan had zien komen en die we nog steeds niet goed kunnen verklaren. 

Ik wil vooral proberen er positief in te blijven staan en te vertrouwen op mijn geweldige en betrokken team. Maar ik laat zeker hier en daar ook een traan omdat het binnen een week wel tegenvaller op tegenvaller is. 

Ik zal moeten wachten totdat er meer bekend is en ik hoop dat ik in de tussentijd niet meer voor onverwachtse ‘verrassingen’ kom te staan. 

(Het lukt helaas niet mijn foto’s te downloaden)